'Een fijne schrijfstijl en een boeiende wereld'

Hemming kijkt al maanden uit naar het riddertoernooi dat de koninklijke familie organiseert ter ere van zijn neefje, kroonprins Peder. Kort voor het toernooi komt hij er echter achter dat er een huurmoordenaar achter hem aan zit. Hij moet de hulp inschakelen van de gevreesde Fey, sluwe onderhandelaars in magische gunsten.
Wanneer ook de koningin en de kleine kroonprins doelwit worden, zal Hemming de hulp nodig hebben van een voormalig vijand.
Mijn eerste kennismaking met de schrijfstijl van Lysander. Hij heeft een hele fijne schrijfstijl die je goed meeneemt in het verhaal. In het begin moest ik er wel even inkomen. Er worden namelijk behoorlijk wat namen geïntroduceerd, zowel mensennamen als plaatsnamen, dus het voelde een beetje ingewikkeld. Ook wordt er gesproken over ‘het zwaard’ en dat die sprak. Ik ging er dus vanuit dat het ging over een zwaard dat letterlijk kon praten, maar het bleek om een man te gaan met die bijnaam. Dit maakte het onnodig ingewikkeld.
Vanaf hoofdstuk vier begon ik er lekker in te zitten en vanaf dat moment ging ik er ook lekker snel doorheen. Je wordt meegenomen in een wereld waarin Hemming zijn neefje probeert te redden en natuurlijk gaat dit niet zonder slag of stoot. Vanaf hier heb ik dan ook zeker genoten van het verhaal.
Hoewel het een m/m-romance moet zijn, vond ik dit een beetje karig. Voor mijn gevoel had daar meer in gezeten. De romantiek was voor mij niet echt voelbaar. Soms voel je tussen personages een echte spanning en wanneer ze eindelijk kussen verwacht je vuurwerk, maar nu voelde dat een beetje random en een echte liefdesvibe was er niet. Wat mij betreft had dit prima achterwege gelaten kunnen worden, omdat het niet echt iets toevoegt.
De worldbuilding is goed gedaan. Ik zag alles voor mij en dit werd op geen enkel moment langdradig of te veel omschreven. Er heerst een middeleeuwse sfeer door de ridders, koning en koningin, kastelen en duels. En de magische sfeer van de Fey vond ik er perfect bij passen en maakte het verhaal interessant.
De personages zijn uiteindelijk allemaal prima te volgen. Je leert ze niet in diepgang kennen, maar voor dit verhaal is dat ook absoluut niet nodig. Vooral Aster vond ik een leuk personage: een vrouw die zo sterk is dat ze mannen zo op kan tillen.
‘Wapenbroeders’ is een aanrader indien je houdt van quests in een middeleeuwse sfeer met een klein vleugje m/m-romance.