Advertentie

Voor vele lezers behoeft Donna Leon geen introductie meer. De in 1942 geboren Amerikaanse schrijfster heeft al lang geleden haar sporen verdiend in de boekenwereld.
Haar laatste geesteskind ‘De troonopvolger’ speelt zich, net zoals alle voorgaande ‘Guido Brunetti’-verhalen, af in en rond Venetië. Brunetti heeft nog steeds een moeilijke relatie met zijn chef Vice-Questore Patta; Ispettore Vianello en de steeds efficiënte Signorina Elettra zijn nog steeds zijn steun en toeverlaten.
Il commissario Brunetti wordt bij zijn schoonvader geroepen. Il conte Orazio Falier maakt zich grote zorgen om zijn vriend Gonzalo die vastbesloten is om Attilio Circetti, marchese di Torrebardo als zijn zoon te adopteren. Il conte vertrouwt de zaak niet en vraagt Guido om discreet op onderzoek uit te gaan. Dan overlijdt Gonzalo. Korte tijd later wordt een goede vriendin van Gonzalo vermoord aangetroffen.
Hoe heerlijk is het om al lezend, in het gezelschap van il commissario Brunetti, het beroemde San Marcoplein over te steken, te flaneren door de pittoreske Venetiaanse straten, de Rialtobrug te betreden, van oever naar oever te varen met de vaporetti! Ondertussen schetst Donna Leon een onverbloemd beeld van de Venetianen en geeft ze de lezer een inkijk in het reilen en zeilen van het Venetiaanse dagelijkse leven.
‘De troonopvolger’ is een verhaal dat helemaal past in de Italiaanse traditie: er wordt heel veel gepraat en uitgeweid; alles gaat heel traag; veel observaties. Het is echt volop genieten van een authentiek brokje Italië!!
Donna Leon slaagt er met glans in om de juiste sfeer op te roepen. Korte zinnetjes, stopwoorden, aanspreektitels, namen van voorwerpen in het Italiaans maken het Italiaanse gevoel nog intenser. En op de achtergrond, zichtbaar vanop zowat elke plaats in Venetië, de statige klokkentoren, die ook de cover siert. Een regelmatig terugkerende en leuke toevoeging aan lezen!
Vermits de auteur gedurende meer dan dertig jaar inwoner was van Venetië, kent zij de Venetiaanse gemeenschap van binnen en van buiten. De rituelen, de tradities, de geijkte omgangsvormen, alles wordt met liefde en warmte onder de loep genomen. Oude waarden zoals respect en zorg voor familie en vrienden voeren de boventoon. Eetgewoonten, samen tafelen, ook hoekstenen van de Venetiaanse/Italiaanse samenleving, komen herhaaldelijk in beeld. Ook de minder mooie trekjes van de Venetianen worden belicht: vreemdelingen (Zuid-Italianen!) worden niet gehoord en aan de kant geschoven, homo’s krijgen nog steeds af te rekenen met heel wat vooroordelen, gevoelens van wraak omwille van oude rancunes houden gevaar in, …
Donna Leon beheerst verschillende technieken om te suggereren, om de anderen te verleiden tot praten. Er is die strategie die alle Venetianen moeiteloos lijken te beheersen: de kunst om de andere verder te laten praten door er zelf het zwijgen toe te doen. (moet ik misschien zelf ook eens meer doen?)
Net zoals de auteur de kunst verstaat om het ongezegde te zeggen, spreekt zij ook via mooie beelden en via literatuur. Een terugkerend thema is de liefde van Brunetti voor de klassieke literatuur. Regelmatig trekt hij de parallel tussen de wereld in de klassieke boeken (Trojaanse vrouwen) en de wereld zoals hij is in Venetië. Via Brunetti breekt Donna Leon een lans voor al die vrouwen die in Italië aan land kwamen zonder enig beslissingsrecht, die alles verloren en die het slachtoffer zijn van uitbuiting, oorlogen en wreedheden.
‘De troonopvolger’ is een boek waarin observatie en menselijke interactie de hoofdrollen spelen. Het is een mooie roman met als personages een op geld beluste jongeman, een oude eenzame rijke Venetiaan die een belofte doet waarvan hij weet dat hij die nooit of te nimmer kan nakomen en il commissario Brunetti, die ons tegen het decor van het mooie Venetië, begeleidt naar de ontknoping van het intrige.

Reacties op: Een lager motief dan het verlangen naar winst is ondenkbaar

36
De troonopvolger - Donna Leon
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners