Lezersrecensie

Honger in Ierland


Antoinette Schram Antoinette Schram
22 mrt 2020

In 1847 is er grote hongersnood in Ierland. Ineke Kraijo volgt in haar boek Het zwarte jaar twee jonge vrouwen, die aan de honger proberen te ontsnappen. Als eerste volgen we het verhaal van Nora, die met haar zusje op zoekt gaat naar haar vader. Hij zou met het laatste geld in de stad graan gaan kopen. Wat ze niet weet is dat hij ondertussen is opgepakt en gevangen is gezet door de Engelsen. De Engelsen die pacht blijven vragen terwijl de oogst al twee jaar is mislukt. Een groep jonge Ieren pikt het niet langer en komt in opstand. Mary is de vrouw van één van hen en zij volgt haar man waar ze kan. Totdat het plan om een graantransport te overvallen helemaal mislukt.

Ineke Kraijo heeft gekozen om een historisch verhaal in de tegenwoordige tijd te schrijven. Dat geeft vaart aan de gebeurtenissen. Er worden niet veel beschrijvingen aan de scenes gegeven; dat maakt dat het verhaal recht toe recht aan is. De hoofdpersonen Nora, 16 jaar en Mary 18 jaar worden gevolgd door een verteller. Je komt alleen in hun hoofd door de vragen die in de tekst oproept. Boeiend is dat het verhaal van Mary in deel twee qua tijdsverloop eerder begint, dan deel één. De lezer krijgt dan nieuwe informatie over de vader van Nora. Het is jammer dat dit niet vaker gebeurd in deze roman.
De titel Het zwarte jaar belooft een veel langere periode dan het boek eigenlijk behandeld en door de eenvoudige schrijfstijl is het boek zo uitgelezen. Ineke Kraijo heeft het boek geschreven als jeugdboek. De schrijfstijl past daarbij, maar is hier en daar toch teleurstellend, zeker als je de eerdere romans over Ierland hebt gelezen. De karakters komen niet echt tot ontwikkeling en de wending die het verhaal neemt door het plan van Nora is onverwacht en niet echt realistisch.
Mager vind ik ook dat de schrijfster voor de honger een metafoor van monster kiest, maar dat verder nauwelijks uitwerkt. Op een gegeven moment kreeg ik het gevoel dat het voor ons die nooit honger hebben gekend niet mogelijk is om zoiets te beschrijven, laat staan ervaren hoe het is om hongerig te zijn, door het lezen van een verhaal als dit.

Reacties

Meer recensies van Antoinette Schram

Boeken van dezelfde auteur