De nacht doorkomen

Addie Moore komt bij haar buurman Louis Waters met een ongebruikelijk voorstel. Zij zijn beiden op leeftijd en hun echtgenoten zijn overleden. Ze zijn allebei al jaren alleen. Op een avond in mei vraagt ze of hij erover na wil denken om af en toe naar haar huis te komen om bij haar te gaan slapen en voor het slapen nog wat te praten om de nacht door te komen. “De nachten zijn het ergst, vind jij ook niet?” zegt zij.
Zo begint de ontroerende roman waarin twee oudere mensen ontdekken hoe ze samen de eenzaamheid te lijf kunnen gaan. Natuurlijk wordt er over hun gepraat, maar dan blijkt dat de levensjaren tellen en Addie en Louis zich niet meer druk kunnen maken over wat andere mensen van hen denken. Daaruit blijkt wel hoe moedig deze twee mensen zijn en wat levenservaring met je kan doen. Mooi treffend is ook hoe de schrijver Kent Haruf het aftastende van deze prille relatie in de dialoog weet te vangen, hoewel de interpunctie daarvan ontbreekt en dit soms verwarrend is tijdens het lezen. Addie en Louis zijn hun hele leven al buurtgenoten en hebben in elkaars leven een rol gespeeld; hij was de leraar van hun zoon, zij heeft zijn zieke vrouw bezocht. Toch moeten ze elkaar nog leren kennen. De gesprekken gaan ook niet gelijk de diepte in, hoewel zij allebei het een en ander hebben meegemaakt tijdens hun huwelijk, waarvan de ander wel op de hoogte is; een affaire en een ongeluk waarbij een kind is overleden. Het wordt allemaal heel gedoseerd verwerkt in deze roman. In de zomer krijgt Addie de zorg over haar kleinzoon Jamie omdat haar zoon huwelijksproblemen heeft. Het kind is een prachtige katalysator waardoor allerlei kenmerken elementen uit de Amerikaanse cultuur en passant genoemd kunnen worden; softbal spelen, Onafhankelijkheidsdag vieren met een jaarmarkt, kamperen in de wildernis enzovoort. Ondertussen worden Addie en Louis steeds meer een gelukkig stel en wat is daar op tegen?
Ik zou vijf sterren geven voor dit boek als er geen krachttermen in hadden gestaan, die verkeerd worden gebruikt. Het is een roman die mij raakt en laat nadenken, over je relatie, de onderlinge communicatie, eenzaamheid onder ouderen en hoe wij anderen dwars kunnen zitten in hun geluk. Perfect boek voor een leesclub.