De storm gaat liggen

Als Adam Huus met zijn vrouw van Kopenhagen naar Himmerland in het noordwesten van Denemarken rijden staat er een zware storm. Zij zijn op weg naar haar vader die verzorging nodig heeft omdat hij begint te dementeren. Onderweg wordt Adam gebeld door een vriendin van zijn volwassen dochter Rebecca die al lang het huis uit is. Zij is een kind uit zijn vorige huwelijk en hij heeft al lang geen contact meer met zijn dochter. Volgens de vriendin die belt, zit zijn dochter in een psychose. Ze zit op het vliegveld van Belgrado en denkt dat mensen het op haar hebben voorzien. Hij moet haar daarom helpen en komt direct in actie.

De titel van het boek is ongetwijfeld een metafoor van de storm waarin de hoofdpersoon terecht komt. Want er komen in het boek nog meer thema’s aan de orde. Hierboven wordt al het omgaan met demente ouders genoemd en de verstoorde relatie met kinderen. Andere thema’s zijn de echtscheiding van de hoofdpersoon en zijn tweede huwelijk, zijn ‘writers block’, een kinderwens van zijn zoon en schoondochter die niet wordt vervuld en de zoektocht naar een oplossing. En ook nog een ‘#MeToo’ kwestie van een redacteur die zijn machtspositie ten opzichte van een schrijfster misbruikt en haar seksueel intimideert.

Verschillende verhaallijnen behandelen deze thema’s en lopen op een overzichtelijke manier door elkaar heen. Maar eigenlijk komen er teveel thema’s aan bod waardoor je het gevoel hebt dat ze niet echt worden uitgediept.

De hoofdpersoon beschrijft zijn gedachten en gevoelens uitvoerig en op een boeiende manier. Bijvoorbeeld:
‘Heb ik geen anderen nodig? Natuurlijk wel, ik ben gewoon een soort heremiet. Ik breng een deel van mijn tijd door in mijn spiraalvormig slakkenhuis. Van buitenaf lijkt het op een wervelstorm, maar daarbinnen is het rustig. De omgeving dringt slechts als een ver murmelen en bruisen tot me door terwijl mijn cirkelende gedachten almaar rond worden gezogen in de richting van een onmogelijk punt, begin en einde tegelijk.’

Het taalgebruik van de schrijver is zakelijk en ook soms diepzinnig zoals in bovenstaande aanhaling is te lezen.

Het is dus geen gemakkelijk boek maar het blijft wel boeien tot het eind.