mooi boek!

Rijna woont al jaren samen met haar moeder. Maar als ze langs de notaris moet om een erfenis te bespreken krijgt ze te horen dat ze de villa van haar peetmoeder en tante erft, die ze nog nooit heeft ontmoet. Er is alleen een voorwaarde, ze moet gaan samenwonen met de vriendinnen van haar tante. Een zwaar schuldgevoel drukt op Rijna, wat moet ze doen als mantelzorger van haar moeder, Anna? Maar als ze een oude ansichtkaart van een oude liefde vindt, die Anna heeft achtergehouden, maakt ze haar keus.

Wat een feeks is de moeder van Rijna. Deze oude tang is een controlerende, bemoeizuchtige ouwe heks. Ongelofelijk dat Rijna het al die jaren daarmee heeft moeten uithouden.

En daarmee komt gelijk de zorgende aard van Rijna naar voren. Ze heeft zich al die jaren weggecijferd omwille van haar moeder. Het is nu haast niet meer voor te stellen dat je als volwassene je zo op je kop laat zitten door moeders. Gelukkig keert het tij voor de 64 jarige Reina.

Paula van Rijn schrijft met zoveel gevoel over Rijna dat ik het liefst met haar was gaan zitten om pannekoeken te eten en thee te drinken. Mijn hart ging naar haar
uit.

Thema’s als dominante familieleden, veel eisende vrienden, mantelzorg, jezelf vinden en een onbeantwoorde liefde.

‘Zie hoe immens groot de sterrenhemel is, dan besef je hoe klein je aardse problemen zijn.’

Aan het einde nog een kleine twist maar het geeft goed weer hoe veerkrachtig Rijna is.

Een mooi boek om te overdenken dat de meeste problemen maar ‘luxeproblemen’ zijn. En dat je sommige problemen niet groter moet maken dan dat ze zijn.