Een dromerig verhaal over traditie, cultuur, identiteit en liefde

Ik was meteen verkocht door de kaft van De laatste eilanders. Niet alleen zijn de kleuren schitterend en de stijl kunstzinnig, ook word je meteen nieuwsgierig naar wie hier zo lijkt te verdrinken. Toch zou de synopsis mij meteen niet overtuigen, dus des te leuker om het boek namens Harpers Boekenclub te mogen lezen. En tof dat ik zo kennismaak met een, voor mij, nieuwe auteur.

De laatste eilanders gaat over de bewoners van het eiland Ada Kaleh, een Roemeens eiland dat moet verdwijnen voor een waterkrachtcentrale. De bewoners gaan ieder op hun eigen manier om met deze grote verandering. Zo ook de vrienden Azra, Deniz en Ibrahim. Azra woont er na de dood van haar moeder alleen met haar vader, maar droomt stiekem van een leven op het vaste land. Deniz is de zoon van een boekhandelaar en hecht veel waarde aan het eiland en zijn verhalen. Ibrahim is ook verknocht aan het eiland, maar wordt dan onverwacht verraden en moet het eiland verlaten.

Hoewel De laatste eilanders draait om het behouden van eiland en traditie, focust het ook veel op de driehoeksverhouding tussen Azra, Deniz en Ibrahim. Over hoe zij samen opgroeien en hun identiteit en relatie ontwikkelen. Het is een verhaal met thema’s als (het behoud van) traditie en moderniteit; (het verlies van) cultuur en identiteit; liefde, vriendschap en verraad. De schrijfstijl was mooi: af en toe een beetje dromerig en poëtisch. Desondanks vond ik het zelf soms moeilijk om in het verhaal te blijven, met name richting het einde. Het was zeker een interessante setting, maar het wist me toch niet helemaal vast te houden. Maar ik twijfel er niet over dat het veel andere lezers wel weet te raken. En interessant pluspunt: het verhaal is gebaseerd op een waargebeurde situatie, want het eiland Ada Kaleh heeft echt bestaan.

Voor liefhebbers van verhalen over geschiedenis, cultuur en identiteit.