Ontroerend verhaal!

Recensie

Het verhaal volgt Ana, een vrouw die samen met haar jonge vriendin Ester door de beruchte poorten van Auschwitz wordt geduwd. Eenmaal in de barak voor zwangere vrouwen, wordt Ana geconfronteerd met de gruwelijke realiteit en de immense verantwoordelijkheid die op haar schouders rust wanneer ze een pasgeboren baby vasthoudt. Ondanks de onmenselijke omstandigheden besluit ze alles op alles te zetten om zoveel mogelijk kinderen te redden en te overleven. Samen met Ester bedenkt Ana een list om de kinderen na de oorlog te herenigen met hun moeders: ze tatoeëren de nummers van de moeders op de kinderen, in de hoop dat deze markeringen ooit tot een hereniging zullen leiden. Terwijl de oorlog ten einde loopt en geruchten over vrede toenemen, groeit ook de hoop bij Ester, vooral wanneer haar eigen zwangerschap aan het licht komt.

Verhalen die zich afspelen in de tijd van Auschwitz vind ik ontroerend, pakkend en waardevol. Misschien komt dat omdat ik er zelf ben geweest en vind dat dit voor altijd aandacht moet blijven houden. De afschuwelijke gebeurtenissen die zich daar hebben afgespeeld zijn hartverscheurend, maar de manier waarop er met baby’s werd omgegaan maakt het geheel nog aangrijpender. Ik heb vol ongeloof zitten lezen; liefst zou ik alle baby’tjes adopteren, zo aandoenlijk.

Het verhaal is empatisch en ontroerend geschreven, maar het raakte me diep. Achterin het boek worden feiten beschreven en wordt uitgelegd waar het verhaal op gebaseerd is. Dit is een mooie aanvulling op het geheel. Het is geen boek dat je met plezier leest, maar wel vol bewondering en ongeloof. Bewondering voor de kracht die de vrouwen toonden in de meest bizarre tijden.

‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is een ontroerend verhaal, intens en vol moed en menselijkheid te midden van een van de donkerste periodes uit de geschiedenis.