Een serie om in te verdwijnen – en niet meer los te laten: thuiskomen bij Downey House!

Met ‘Met vlag en wimpel’ zijn we aangekomen bij alweer het vierde deel uit de ‘Kostschool aan zee’ serie van Jenny Colgan. Een reeks verhalen (in de originele Engelse uitgave bekend onder de ‘Maggie Adair’ serie) over het wel en wee van een aantal bevoorrechte jongens en meisjes op de chique kostschool Downey House in het mooie Cornwall. Parallel aan de beslommeringen van de leerlingen spelen er ook diverse verhaallijnen onder de leerkrachten (waaronder de hierboven genoemde Maggie) van deze bijzondere en bevoorrechte plek. Want dat niet alleen de tieners er af en toe een potje van maken wordt met elk opvolgend deel in deze fijne serie wel duidelijk!

Het is lastig om spoilervrij te recenseren over een verhaallijn wanneer het een serie betreft, dus daar ga ik me niet aan wagen. Minder moeilijk is het om de prettige schrijfstijl van Jenny Colgan nog maar eens te benoemen. Ze heeft zich duidelijk laten inspireren door de vroegere typisch Engelse kostschoolverhalen van Enid Blyton en weet de gezelligheid en kneuterigheid met een portie Britse droge humor haarfijn vast te leggen. De personages leer je met elk deel steeds wat beter kennen en de beschrijvingen van de omgeving maken dat je in het verhaal gezogen wordt. Het is aardig braaf en het verhaal kabbelt rustig voort maar tussen deze fijne kalmte door weet de auteur ook ruimte te creëeren voor serieuze thema’s zoals de kloof tussen arm en rijk, onzekerheid en vertrouwen hebben in jezelf.

Dit wederom fijne kostschoolverhaal voor grote meisjes leest heel prettig weg met de heerlijke typische Colgan stijl waar ik inmiddels zo van ben gaan houden. Als je favoriete warme trui die je altijd als gegoten zit voelt elk boek opnieuw een beetje meer als thuiskomen en na het lezen van dit vierde deel van de serie vrees ik toch een beetje voor het bekende zwarte gat. Stiekem hoop ik dat de schoolpoorten van Downey House voorlopig nog niet voor ons gesloten zullen worden …