Je kan nog best wat van een mier leren ....

10 jaar terug zag de auteur dat iemand de mier als huisdier had en daar werd het zaadje onbewust geplant, of moet ik eitje gelegd, voor dit boek. Later nam de auteur namelijk zelf een mierenkolonie in huis en zijn eerste koningin noemde hij Anda.
Mensen en mieren zijn sociale diersoorten en eigenlijk kunnen we wel wat leren van de mier als het gaat om samenwerking en zelfopoffering.

Inhoud:
Anda is een hofmier aan het hof van Koningin Kashmir. Ze zijn dikke vriendinnen. Het leven is goed tot de kolonie overstroomt en ze een nieuw onderkomen moeten zoeken. Na een spannende tocht is er een nieuwe nestruimte gevonden maar komt er een nieuwe ramp in de vorm van Koningin Tamara en haar rode mieren leger.

Bij het zien van de cover wist ik meteen dat ik dit wel wilde lezen. Iets waar ik geen spijt van heb.
Het verhaal zit goed in elkaar, de mieren hebben zeer menselijke karaktertrekken waardoor er soms een spiegel wordt voorgehouden.

Thema's als vriendschap, pesten, wraak, verdriet, saamhorigheid er zit van alles in.
Onderverdeeld in drie delen met een pagina vol mieren bij een volgend deel volgen wij het pad van Anda.
Soms met wat verdriet , soms met vreugde en humor

Ondanks de soms spannende gebeurtenissen is de schrijfstijl luchtig en woordgebruik makkelijk zodat 10 plus hier zeker mee uit de voeten kan.
Onbewust steek je er ook nog wat van op met de door het verhaal heen geweven mierenweetjes.
Een origineel verhaal met originele personages.

Een vlotte vertelling met mooie opbouw, een goede dosering qua informatie en spanningsboog.
Hoewel vanaf 10 jaar ook voor volwassenen leuk om te lezen