Verhaal met pakkende inhoud door een wat minder pakkende vertelstijl

De roman 'weglopen voor jezelf'is een verhaal wat qua thema's en inhoud potentie heeft tot een pakkend verhaal maar helaas kwam dat door de vertelwijze bij mij niet zo uit de verf.
Misschien komt het ook dat ik het eerste deel ' weglopen voor het leven' niet heb gelezen al zou dit een zelfstandig te lezen verhaal moeten zijn.
Nu zitten er genoeg terugblikken in het verhaal maar ik dacht, met name in het begin, mis ik niet iets.

De start (proloog) speelt zich af in 2014 waar hoofdrolspeler Jeanne waarin zij haar geliefde zegt dat ze haar herinneringen aan het opschrijven is en dat zij graag wil dat het gelezen wordt. Dit vond ik nogal geknutseld en niet zo spontaan, zelfs een beetje makkelijk om op zo een manier een verhaal te gaan vertellen.
Vervolgens gaan we in die herinneringen mee naar 2001 waar de aanleiding is van haar vertrek vanuit Frankrijk naar Brazilië al warens het verhaal een sprong maakt naar 20213.

Het perspectief wisselt tussen de personages waarbij Jeanne en Xavier de hoofdrollen hebben.
Xavier is haar oude jeugdvriend die met haar mee is gevlucht vanuit Frankrijk. Ze proberen een nieuwe leven op te bouwen. Xavier worsteld met zijn nachtmerries en Jeanne door haar herinneringen dus hun verleden achter zich laten is moeizaam. Als de pousada waar ze verblijven in brand vliegt en een goede vriendin wordt verdacht komt hun vriendschap onder druk te staan.
Vanaf dat moment vind ik het verhaal ook meer actie krijgen en meer samenhangend.

De vertelstijl is verder zeer laagdrempelig en je hebt niet door dat je te maken hebt met een schrijversduo want het loopt verder in een zelfde stijl wel door. De sprongen tussen de perspectieven geven soms wel wat verwarring en ik vraag mij na het lezen nog steeds af of ik niet beter eerst het eerste boek had kunnen lezen.
Het einde vond ik wel mooi beschreven en goed gevonden.