schreeuw om gehoord te worden

Jasmijn A schreef een boek over het omgaan met een moeder met narcisme. Als ervaringsdeskundige om lotgenoten te helpen of misschien als therapeutisch hulpmiddel voor haar zelf heeft ze haar hersenspinsel op papier gezet. Rauw en geen blad voor de mond nemend neemt ze de lezer mee in haar wereld. Een wereld vol emotie waar mij vooral de frustratie en boosheid bleef hangen. Maar of dat de bedoeling was?

De auteur is opgegroeid bij een narcistische moeder, toen ze hier achter kwam wilde ze alles lezen over narcisme wat ze kon vinden. Kenmerken van narcisme, omgangsvormen en ervaringen van lotgenoten. Een boek waar alles in stond kon ze niet vinden en vooral een boek met praktische omgangstips om je los te wrikken van de narcistische persoon in je leven en te kiezen voor jezelf. Omdat ze vond dat dit er niet was schreef ze dit boekje.

Ze richt zich ook rechtstreeks tot slachtoffers van narcisme. Of elke lezer inderdaad een moeder of vader met deze stoornis heeft. Ze schrijft ze direct aan om ze een hart onder de riem te geven, dat ze niet alleen staan. Tips over wat je moet doen in een panieksituatie, hoe je om kunt gaan met kritiek en negativiteit. In slechts 126 pagina’s neemt ze je mee aan de hand om op je eigen benen te kunnen gaan staan.

Narcisme is een heftig onderwerp. Gelukkig heb ik hier in mijn persoonlijke leven niet mee te maken maar werkend in de gezondheidszorg wekt het mijn interesse mij hierop in te lezen om het te kunnen herkennen en wie weet handvatten te vinden in de omgang met mensen die het hebben dan wel slachtoffers van. Vandaar dat ik dit verhaal wel wilde lezen.

De insteek van de auteur is duidelijk en als ervaringsdeskundige deelt ze het verhaal met de lezer. Dat ze geen echt auteur is blijkt aan de rommeligheid van de opbouw van het verhaal. Het is echt haar verhaal wat ze wilt delen. Een schreeuw om gehoord te worden. Een eenzijdig relaas over een heftig en ingewikkeld ziektebeeld. Ik had een iets minder persoonlijk insteek verwacht waarbij in ieder geval de lezer niet ook als slachtoffer zou worden toegeroepen. Ik denk dat je een groter publiek met zo’n belangrijk verhaal zou kunnen bereiken als je wat meer afstand zou houden. Door meer afstand te nemen als auteur en je lezer niet rechtstreeks als slachtoffer te benaderen. Of met wat meer diepgang, Het verhaal is belangrijk genoeg om wat meer pagina’s aan te besteden.

Maar mocht het idee zijn de auteur om lotgenoten een handzaam boekje mee te geven als hart onder de riem denk ik dat dat wel is gelukt. Er zal herkenning zijn en misschien wel opluchting dat je niet de enige bent met een zware last op de schouders.