Mooi onderwerp, vertelling kon beter.

Maximilian is net zeventien en worstelt met zichzelf, zijn geaardheid en zijn omgeving.
Het valt hem niet mee terwijl hij het idee heeft dat zijn vrienden het allemaal wel voor de wind gaat.
We volgen in dit verhaal een jaar van zijn leven en zijn getuige van zijn worsteling.

Het is een mooi onderwerp en zal zeker menig jongere bezig houden. Twijfels over je geaardheid en hoe je die ter sprake moet brengen bij je familie en vrienden. Keuzes waar je voor komt te staan en de rollercoaster van emoties die dat met zich meebrengt. Jezelf accepteren zoals je bent en dat het goed is ongeacht hoe je je voelt en voor wie je wat voelt.
Een mooie boodschap aan elke persoon die die strijd ook levert/ moet leveren.

Bij de inhoudsomschrijving en titel wilde ik het boek daarom ook wel lezen. Ik lees veel YA, ook voor de boekensite waar deze titels bespreek. Reden te meer om deze titel daarvoor ook te lezen.

Maar qua vertelstijl kon het verhaal mij niet pakken. Het is in de derde persoon geschreven maar op een zeer beschouwende manier waardoor ik af en toe de emoties mis die een verhaal als dit zeker met zich meebrengt. Ze worden wel benoemt maar het raakte mij niet.

Ik vraag mij af of je dan ook de concentratie vast kunt houden van de wat jongere lezers.
Elk hoofdstuk is voorzien van een nummering en titel. De titels doen wat oubollig aan en doordat bij sommige hoofdstukken een nieuwe situatie start haalt dit het tempo uit de vertelling.

Qua taalgebruik ( soms wat grof) past het wel prima bij de doelgroep ( naar mijn idee vanaf 14 jaar) . Toegankelijk en niet al te lange zinnen/ hoofdstukken.

Kortom ik had moeite om mijn concentratie vast te houden bij het verhaal. Ik had niet het idee 'dit moet ik uitlezen' wat ik best jammer vond. Hierdoor was het een klein beetje een worsteling want ik wilde het toch wel uitlezen. Voor mij persoonlijk is dit niet de vertelstijl wat ik hoop te vinden in een boek.