Voor lezers die geen grootse drama’s of spectaculaire plottwists verwachten

In het naoorlogse Brighton verdwijnen twee kinderen. Inspecteur Edgar Stephens onderzoekt
de verdwijning en komt daarbij, net als in deel 1 van de Brighton-serie, zijn vriend Max Mephisto tegen. De zaak lijkt een verband te houden met het theater en mogelijk zelfs meteen geheim uit het gezamenlijke verleden van Edgar en Max.

Dit vervolg op Het Zigzagmeisje is duidelijk in dezelfde stijl geschreven. Het verhaal opent
met een gruwelijke gebeurtenis, waardoor je meteen nieuwsgierig wordt. Daarna zakt de
spanning echter wat weg en vertraagt het tempo, waardoor het verhaal enigszins voortkabbelt. Jammer genoeg zorgt dit ervoor dat het nergens echt meeslepend wordt of je op het puntje van je stoel laat zitten.

Wat wél sterk is uitgewerkt, is de sfeervolle setting van het Brighton in de jaren vijftig. De historische context wordt prachtig beschreven, waardoor je je een levendige voorstelling kunt maken van de locaties waar het verhaal zich afspeelt. Bovendien ontbreken de moderne opsporingsmiddelen, waardoor het verhaal een echte klassieke en originele insteek krijgt.

De personages zijn zorgvuldig uitgewerkt en interessant, maar weten desondanks niet volledig tot de verbeelding te spreken.

Voor lezers die geen grootse drama’s of spectaculaire plottwists verwachten, is dit een
heerlijk boek. Rookgordijn is een zorgvuldig uitgewerkte, klassieke Britse detective, waarin je
de gruwelijke details en zinderende spanning van hedendaagse thrillers grotendeels wordt
bespaard.

Ik kreeg dit recensie-exemplaar van Uitgeverij de Fontein, waarvoor dank! Dit heeft mijn mening uiteraard niet beïnvloed.