Warrig plot met onaffe personages en worldbuilding

Vic en haar broertje Henry zijn al jarenlang op zichzelf aangewezen na de dood van hun moeder. Vic doet haar best om Henry te beschermen van een mysterieus genootschap waar hun moeder ook deel van uit maakte, maar op een dag worden ze toch gevonden. Henry blijkt magische gaven te hebben die gesmeed moeten worden in het Acheron-kasteel, waar les wordt gegeven aan mensen zoals Henry. Vic weigert haar broertje alleen te laten en vergezelt hem naar het kasteel waar achter elke hoek gevaar kan schuilen en waar de mensen misschien nóg gevaarlijker zijn. Algauw raakt Vic verwikkelt in een soort burgeroorlog tussen magiërs en begint ze vreemde, levensechte dromen te krijgen. Komen zij en Henry hier nog wel heelhuids uit?

Muren van steen en bloed is het eerste deel van ‘het Acheron genootschap’ en is geschreven door Liza Anderson en vertaald door Jonas de Vries.

Het begin belooft veel goeds; na zich jarenlang verborgen gehouden te hebben worden Vic en Henry gevonden door de mensen van wie ze vluchtten, maar die blijken toch niet helemaal zo gevaarlijk te zijn – althans, niet direct. Vic is erg beschermend wanneer het op haar broertje aan komt en dit lijkt ook de leidende draad te worden in het verhaal; tot Henry en Vic nauwelijks meer contact met elkaar hebben eens ze in het kasteel zijn. In plaats daarvan wordt Vic van hot naar her getrokken.

Alles blijft vrij oppervlakkig. Er worden veel plotpunten geïntroduceerd, maar geen ervan worden voldoende uitgewerkt. Daarnaast valt op hoe weinig personages deel uit maken van het verhaal. Een groot deel van het boek wordt doorgebracht op een magische school, maar het voelt bijna alsof er maar een tiental mensen rondlopen. Slechts enkelen krijgen een naam en iets te zeggen, de rest is een gezichtsloze massa zonder persoonlijkheid of andere kenmerken. Er is bijna geen gevoel van het verstrijken van de tijd en de weinige magische lessen die voorkomen in het verhaal zijn eentonig en simpel. Dit wordt deels verklaard met dat de nieuwelingen eerst een grip op hun magie moeten krijgen voor ze het grotere werk aan kunnen, maar voor een spannend verhaal zorgt het in ieder geval niet. ‘Dark’ kan je het boek zeker omschrijven, maar het ‘Academia’ gedeelte komt verbijsterend weinig aan de orde.

Anderson volgt grotendeels de al goed gebaande paden van Dark Academia-schrijvers voor haar. Zo begint elk hoofdstuk met een passage uit een geschiedenisboek, wat algauw het grootste gedeelte van de worldbuilding omvat. Vic volgt allerlei klassen waarin bijvoorbeeld monsters worden behandeld, maar de lezer wordt hierin nauwelijks meegenomen; opgedane kennis uit de lessen wordt wanneer het uit komt voor het verhaal uit de doeken gedaan door de personages. 'Hoe heet dit monster dat zich zus en zo gedraagd?' 'O ja, Wezen A, want dat hadden we laatst in de (voor de lezer ongeziene) les behandeld.'

Een ander belangrijk en onmisbaar kenmerk van Dark Academia is de knappe, maar afstandelijke man die een hekel aan het hoofdpersonage lijkt te hebben (of lijkt dat maar zo?). Dit type personage is al vaker en beter uitgewerkt in soortgelijke boeken. De push-and-pull tussen Vic en Xan wordt op een gegeven moment frustrerend, tot ze een scène samen hebben die zo ongepast is op het moment dat het gebeurt (en even snel weer eindigt) dat het bijna bizar is.

Als toevoeging aan het Dark Academia-genre is Muren van steen en bloed weinig memorabel. De plot is warrig en springt alle kanten uit, terwijl de weinige bijpersonages die een naam krijgen onderbelicht blijven. De worldbuilding laat ook te wensen over, en ondanks de verrassende laatste bladzijde is het niet genoeg om het verhaal te redden.