Drie zussen, twee moorden, één dader

Drie zussen, twee dode ouders, één dader. In een noodlottige nacht werden de ouders van Emma, Juliëtte en Daphne doodgeschoten in hun eigen huis. Terwijl ze met z’n drieën bij de lichamen stonden spraken ze een aantal dingen af voor ze de politie belden. De keuzes die tijdens deze nacht zijn gemaakt zijn nog steeds voelbaar nu het drietal volwassen is; Emma – die destijds het meest werd verdacht, maar nooit officieel werd aangehouden – worstelt met haar eigenwaarde, des te meer nu ze zwanger blijkt te zijn en binnenkort ook dakloos. Samen met haar man keert ze noodgedwongen terug naar haar ouderlijk huis en komen diep weggestopte geheimen langzaam maar zeker bloot te liggen… Is een van de zussen verantwoordelijk voor de moorden? Of loopt er nog iemand anders rond die een motief had?

Niemand mag het weten is geschreven door Kate Alice Marshall en vertaald door David Orthel.

Door een afwisseling van hoofdstukken uit het verleden en heden, en ook de verschillende perspectieven van de drie zussen, wordt langzaam maar zeker een beeld geschetst van de gebeurtenissen rondom de moorden en het hoe en waarom. Al snel blijkt dat de ouders niet bepaald een schoonheidsprijs verdienden voor hun opvoeding, en door de wijze waarop de zussen hiermee zijn omgegaan wordt duidelijk dat elk van hen wel een motivatie én de mogelijkheid had om de moorden te plegen. Het houdt je continu op het verkeerde been.

Marshall zorgt voor genoeg broodkruimels voor de lezer om door te willen lezen, al voelen sommige gedeeltes wat langdradig aan. De perspectieven zijn voor een groot deel onbetrouwbaar, aangezien de lezer anders veel te snel alles door zou hebben, en voegen niet altijd veel toe. Emma is duidelijk de hoofdpersoon.

Je krijgt goed grip op wie de personages zijn en hoe ze door het verleden zijn gevormd, maar van echte thrillerelementen zoals spanning is niet genoeg terug te vinden. Er is niet genoeg ruimte en aandacht voor deze elementen waardoor ook de ontknoping en de onthullingen tussendoor niet zo pakkend zijn als ze hadden kunnen zijn. Eigenlijk is het interessantste helemaal niet wie het heeft gedaan of waarom, maar wat de nasleep ervan met de zussen heeft gedaan.

Niemand mag het weten is vooral een goede karakterstudie van hoe mensen worden gevormd door hun jeugd en hoe de gevolgen daarvan nog jaren later voelbaar en zichtbaar zijn. Het psychologische is dus duidelijk te zien, maar het ‘thriller’ gedeelte van ‘psychologische thriller’ heeft niet de overhand. Desalniettemin is het een prettig leesbaar boek met genoeg intriges om de aandacht vast te kunnen blijven houden tot het ietwat anticlimactische einde.