Wirwar van mooie verhalen

Isabel is een gepensioneerde antropoloog van 69 jaar die in haar leven heel wat afgereisd heeft om diverse stammen te onderzoeken naar hun levenswijze vooral met betrekking tot de doden, hoe wordt van de dierbaren afscheid genomen etc.
Ze besluit dat het tijd wordt om nog een keer een trip te maken naar Guatemala waar ze zich posteert in de jungle, totdat er een vreselijk ongeluk plaatsvindt waar een vrouw de dood vindt; door omstandigheden wordt de dode aangezien voor Isabel, en ze besluit het zo te laten, zeker nadat haar kinderen haar geïdentificeerd hebben (was lastig ivm verminkt gezicht) en in de veronderstelling zijn dat ze echt is overleden, ze vindt het wel lekker om even alleen op de wereld te zijn.
Maar na enige maanden wil Isabel toch naar huis en is nu bang voor de confrontatie met haar gezin (een ziekelijke man, 2 zoons, een dochter en een kleinzoon), die ze in feite heeft bedrogen en ze vliegt terug naar Barcelona en belt de familie.
Een soort van familiekroniek, een prachtverhaal op zich, maar telkens uitweidend naar andere interessante verhalen, dat alles bij elkaar heeft een buitengewoon mooi boek opgeleverd, de moeite waard voor eigenlijk iedereen, het is spannend, het is mooi, het is soms dramatisch, maar 1 ding staat vast voor mij dat het heerlijk leesvoer is.