Roman, thriller of pleidooi?

De zon ging uit. Twaalf minuten lang. En toen er weer licht was, was daar ook een man: Joe.

Joe is de Zoon van God – Jezus dus, maar dan aangepast aan de hedendaagse namen – teruggezonden naar de aarde om een laatste poging te doen de mensheid te redden van de ondergang. Tijdens de duisternis verschijnt hij op het schoolplein van de school waar Sophie les geeft en Hugo leerling is. Twee personen die een belangrijke rol zullen spelen in Joe’s missie. Sophie is uitverkoren om de Zoon van God te begeleiden op zijn weg. Komt het even mooi uit dat Hugo één van haar leerlingen is en dat Hugo de zoon is van een Chinees echtpaar dat zich inzet voor het redden van de wereld, koste wat kost. Via Hugo komt Joe in contact met Hugo’s moeder Yung en een aantal mensen van over de hele wereld die nauw met haar samenwerken. En zo vond de Zoon van God zijn nieuwe apostelen.

Uiteraard zijn de grote wereldmachten niet blij met de komst van een man die de gevestigde orde op zijn kop lijkt te zetten. Amerika, Rusland en China proberen te doorgronden wie Joe nu eigenlijk is en hoe ze hem uit de weg kunnen ruimen, voordat hij een echte bedreiging gaat vormen voor hun macht. Ook de grote religieuze leiders voelen zich in het nauw gedreven, maar worden door Joe al snel overtuigd. Kun je het je voorstellen? De Paus, de Groot Imam, de Opperrabbijn, en ga zo maar door, in één ruimte?

Joe’s populariteit groeit en groeit, zeker wanneer hij wonderen verricht, van genezingen tot opwekkingen uit de dood. Zal het hem lukken om zijn missie te voltooien? Of zal hij, zoals Sophie vreest, net als bij zijn eerdere tijd op aarde een martelaarsdood sterven?

Roman, thriller of pleidooi?
Zeg maar Joe is een roman die af en toe leest als een thriller. Het boek is geschreven in een vlotte stijl en bestaat uit korte hoofdstukjes waarin de perspectieven elkaar afwisselen. Van Sophie en Joe, via de wereldleiders, naar Yung en haar volgelingen. Een boek dat ook boordevol kritiek op de huidige samenleving zit en dat grote problemen aankaart als klimaatverandering. Dit boek is eigenlijk meer een pleidooi dan een roman. Heb je het boek uit, dan vind je aan het eind geen dankbetuiging, maar een soort call-to-arms. “Sluit je aan bij The Joe Project!” Het doel is de manier van leven radicaal te veranderen en zo te streven naar internationale solidariteit. “The Joe Project wil wereldleiders uitdagen die belangrijke eerste stappen te zetten. De roman ‘Zeg maar Joe’ is een eerste aanzet tot het denkproces.” Op de website www.thejoeproject.eu kun je meer informatie vinden.

Over de auteurs
Ergens verwachtte ik ook wel dat dit een verhaal met een moraal zou zijn. Dat wordt al duidelijk wanneer je de auteurs van dit boek bekijkt. Aan de ene kant hebben we Martin van Es, succesvol ondernemer en strategisch adviseur. Een zakenman dus. Aan de andere kant staat Andrew Crofts, een ghostwriter. Iemand die boeken schrijft waar een ander dan zijn naam op zet. Het meest bekende voorbeeld van één van Crofts boeken is Ghost van Robert Harris. Twee auteurs die je niet direct verwacht op een cover van een roman en je dus meteen al aan het denken zetten. Nu is dit boek ook prima te lezen als losstaande roman, dus losgekoppeld van The Joe Project. Dan is het gewoon een roman waarin actuele thema’s besproken worden aan de hand van de komst van de Messias.

Terugkeer naar religie
Over de Messias gesproken, ik moest tijdens het lezen meermaals denken aan de Netflix serie Messiah die nog niet zo lang geleden verscheen. Ook hier lijkt Jezus teruggekeerd te zijn, al wordt het volgens mij niet door de persoon in kwestie bevestigd. Ook hier keren de wereldleiders zich tegen hem. En ook hier worden wonderen verricht. Welke van de twee er eerder was? Geen idee. Het zegt misschien wel iets over de tijd waarin we leven. Keren we weer iets meer weg van seculariteit en meer richting religie?

Als laatste nog even dit. Sinds het boek op mijn deurmat viel en mijn man de titel heeft gezien, spookt er telkens een begroeting door mijn hoofd: “Joe joe!” Wat las mijn man? “Zeg maar ‘joe’“. En dus zei hij: “Joe joe!” in navolging van de DJ en presentator Bram Krikke. Dank je wel hè? Elke keer als ik de cover zie… Joe joe!

Deze recensie verscheen eerder op Verhalen uit de Stiltecoupé: https://verhalenuitdestiltecoupe.wordpress.com/2020/07/17/recensie-zeg-maar-joe-martin-van-es-andrew-crofts