Het landschap verbeeld

Een filmregisseur met een oogkwaal, zijn blikveld vernauwt zich door een onverklaarbare oogafwijking steeds meer, reist door Europa. Hij zoekt verlossing uit zijn uitzichtloze situatie door een queeste te beginnen naar de Franse landschapschilder Claude Gellée, bijgenaamd Lorrain. Directe aanleiding is een zogenaamd Claude glass, een zwarte spiegel die de wonderlijke eigenschap heeft gespiegelde landschappen te ordenen tot de perfectie van een Claude Lorrain schilderij. De regisseur kocht die spiegel ooit bij een antiekwinkel tijdens een wandeltocht door Engeland.

Daarnaast is het een speurtocht naar de geliefde H. die plotseling uit zijn leven verdween, daarmee bewerkstelligend dat zijn leven destijds abrupt tot stilstand kwam. De tocht van de regisseur voert de lezer naar de Campagna en Tivoli bij Rome, naar Genève, Parijs en de landschapstuinen in Engeland. Het wordt een reis naar de kern van hetgeen de 17e gegoede Europeaan bewoog. Een zoektoch langs onverwachte lijnen naar het hart van de Europese moraal en esthetiek. En, ironisch in een verhaal waarbij de verteller een gemankeerde observator is, een oproep tot zorgvuldig kijken door de tijd te nemen om tot het wonder van een schilderij (de magie van verf op linnen of houtskool op papier) door te dringen. Een magnifieke ode aan een groep meesters van het klassieke landschap, zoals Nicolas Poussin, Goffredo Wals en Bartolomeus Breenbergh.

Dit is het soort boek waarbij je tablet of smartphone binnen handbereik dient te houden, want op elke pagina vind je wel een intrigerend feitje dat je wilt opzoeken vanwege een bijbehorende afbeelding; bijvoorbeeld het beeld dat Rodin van Claude Lorrain maakte en dat in Nancy staat, of de tombe van Jean-Jacques Rousseau op het eilandje in het Engelse park bij Chateau Ermenonville. Maar bovenal om de schrijver te controleren of zijn fantasiedrift niet met hem op de loop ging.