sikkeneurige protagonist

Rebecca’s vader Leo verdween toen zij zes jaar was. Ze kan zich hem nauwelijks herinneren en haar hele familie weigert over hem te praten. Antwoorden op vragen die ze nu, twintig jaar na zijn verdwijning, begint te stellen, krijgt ze niet. Waarom is dat? Als zich dan de jour Ellis zich bij haar aandient en juist alle moeite wil doen om Leo op te sporen, wordt ze tegen wil en dank langzaam meegetrokken in zijn zoektocht.

Het boek is helemaal Vanuit Rebecca geschreven, dus we krijgen een kijkje in haar innerlijk. Wat ik daar zie is niet gelijk positief, namelijk een heel sikkeneurige, ontevreden, impulsieve, negatieve, kortzichtige jonge vrouw met een kort lontje. Het is prima als een protagonist in een verhaal twijfels heeft, zich verzet of ondoordachte dingen doet, maar in De verloren vertelller is het irritant. Het lukt me niet om me met Rebecca te vereenzelvigen. Ik snap haar niet goed.

Als ze via haar oma een boekje met zeven verhaaltjes krijgt dat indertijd door haar vader zelf geschreven is en aan haar opgedragen, klaagt ze alleen maar dat ze te oud is voor sprookjes en ze niet wil gaan lezen, waarbij ze dus volledig voorbijgaat aan de achterliggende betekenis van het boekje. Ze gaat er best respectloos mee om,

pas als ze vermoedt dat er meer zit achter de verhaaltjes weet ze het op waarde te schatten. Zo noemt ze Leo’s tv-programma van weleer ook ‘enigszins denigrerende een brave kinderserie’.

Het lijkt of haar elk inlevingsvermogen ontbreekt, laat duidelijke aanwijzingen liggen, ze doet er niets mee, zoekt naar informatie over Leo’s familie om dan als ze die krijgt, ineens nukkig te zeggen dat ze ‘haar buik vol van haar familiegeschiedenis.’

Misschien is het allemaal niet zo horkerig bedoeld, maar het had gewoon anders op papier gezet moeten worden. Block heeft nog niet een fijnzinnige schrijfstijl ontwikkeld.

Maar dat kan deels ook aan de vertaling liggen, die hier en daar onbeholpen is. Ook vreemde woordkeuze, zoals ‘de zoetsappige sfeer van de jaren 60of 70’ en ‘Het huis was niet gestileerd ‘

Block noemt Rebecca’s moeder, oma en andere familieleden bij de voornaam, wat ik wel verwarrend vind, omdat ik eerst niet gelijk wist om wie het ging. Waarom niet gewoon ‘moeder’ of ’oma’? Maar de zeven verhaaltjes zijn heel mooi in het verhaal verweven, en zodra Rebecca eindelijk doorheeft dat ze van betekenis kunnen zijn, zeurt ze er ook niet meer over, gelukkig.

De verloren verteller is een leuk verhaal, origineel, waar verhalen en dan vooral sprookjes een belangrijke rol in spelen. Een verhaal ook over de verwoestende kracht van psychische aandoeningen, onbeheersbaar gedrag en zoeken naar verbinding. Maar het verdient een fijnere schrijfstijl en een sympathiekere hoofdpersoon. Ik hoop dat Block zich hierin verder ontwikkelt.