Walsh maakt zich waar.

Als je ontdekt dat je partner niet is wie je jaren lang gedacht hebt, stort je wereld in. Ik kan uit eigen ervaring spreken en dat is de reden dat ik dit tweede boek van Rosie Walsh direct meepakte uit de bibliotheek.
Leo, een journalist die bij een krant necrologieën schrijft, overkomt dit ook. Hij ontdekt bij toeval dat er in het verleden van zijn vrouw Emma – marien bioloog – onverklaarbare hiaten zitten.

Het boek is zowel vanuit Leo als vanuit Emma geschreven. In tegenstelling tot Walsh’s debuut –'Zeven perfecte dagen' – is deze keer gelijk bekend dat er iets speelt in Emma ’s verleden. Iets, maar we weten niet precies wát. De auteur licht heel subtiel op onverwachte momenten wat tipjes van de sluier, terwijl daarachter gelijk weer nieuwe vragen oplichten, waardoor ik van de een verbazing in de andere val. Zij laat ons ook met beide hoofdpersonages meeleven, beide karakters diept ze geweldig uit, maar alleen Leo maakt uiteindelijk een ontwikkeling door. Hij gaat door een hel door de onzekerheid, de parallel tussen manier waarom hij ooit bij toeval ontdekte geadopteerd te zijn en hoe hij nu bij toeval onbegrijpelijke dingen over Emma tegenkwam, namelijk door te kijken in opdoken met oude verstopte papieren, is helde.

Emma gaat ook door een hel, om geheel andere redenen. De wanhoop, het onvermogen om elkaar hierin te vinden en te steunen, laat Walsh goed voelen.

'Over Emma' is een heel fijn boek, met de nodige spanning, geschreven in een mooie stijl waarin ook veel aandacht voor omgeving. Een teleurstelling was wel Walsh’s bekentenis in het dankwoord dat zij een schrijfpartner/redacteur heeft, die ze ook bij naam noemt, die kennelijk een belangrijk deel van het boek op haar conto mag schrijven. Nu ga ik me wel afvragen hoe de boeken zullen zijn die Walsh in haar eentje schrijft.