Hartverwarmend.

Londen, 1930. Elk jaar gaat het gezin Stevens twee weken met vakantie naar Bogdor, een badplaats aan de Engelse zuidkust. Het is iedere keer het hoogtepunt van het jaar voor hen. In het boek worden deze twee weken stap voor stap beschreven, tot in detail wordt elke uur, elke minuut beleefd, en de lezer beleeft ze met de gezinsleden mee.

In lange zinnen met weelderig taalgebruik in een fijne natuurlijke stijl, wat humor, poëtisch, vol met beeldspraak, worden hun gedachtes, hun zielenroerselen en herinneringen helemaal uitgesponnen. Dit resulteert in een verhaal zonder tempo, maar wat is het onderhoudend! Als lezer ga je de hele tijd lekker zitten voor alle bespiegelingen, terugblikken en innerlijke conflicten van de personages. Lees dit boek en je komt tot rust.

Van de gezinsleden krijgen niet alle vijf evenveel aandacht. We leven voornamelijk mee met meneer Stevens smet Mary, de dochter. De anderen zijn minder in beeld, de jongste zoon met het zelfs doen met slechts enkele zinnetjes.

Sheriff noemt de ouders consequent ‘meneer en mevrouw Stevens’, hun voornamen worden nauwelijks gebruikt, het illustreert perfect de tijdgeest van 1930 in Engeland. De sfeer van Engeland voor de Tweede Wereldoorlog is heerlijk en springt er voortdurend uit. Dat is niet echt opmerkelijk, omdat R.C. Sheriff dit boek ook in 1930 schreef, het was dus zijn eigen tijd. Het verhaal is gebaseerd op zijwegen strandvakanties in Bogor.

De gebeurtenissen en acties kunnen best oubollig overkomen, want in feite gebeurt er niets, behalve een beschrijving van hoe het gezin een balspel speelt, hoe ze wandelen, de omgeving ervaren en hoe ze over het voedsel denken, en ook hoe tevreden ze over zichzelf zijn, vooral meneer Stevens. Maar dat stoort allemaal niet. Het is een heerlijk, leuk, hartverwarmend verhaal, over een Brits, hecht gezin, blij met hun vakantie, en dat nog steeds bijna alles samen doet.

Het verhaal eindigt op het moment dat het gezin naar het station gaat om weer terug te keren naar huis. Hoe het met hen verder gaat, zullen we nooit te weten komen.