verbluffende twist

Wat doet het met je als je grote liefde van de een op de andere dag helemaal niets meer van zich laat horen? Het overkomt Sarah. Iedereen In haar omgeving zegt dat ze hem van zich af moet zetten, maar ze maakt zich grote zorgen en ze wil weten wat er aan de hand is.

De eerste intrigerende pagina in briefvorm nodigt direct uit tot snel doorlezen. Later kom ik tussen de hoofdstukken door nog veel meer van dergelijke brieven tegen, waarbij je het gissen is door wie geschreven en aan wie gericht.

Walsh heeft een losse, prettige, ook wel humoristische stijl. Haar personages sprankelen, ze houdt me helemaal betrokken door haar subtiele hints naar gebeurtenissen in het verleden, die duidelijk nog een rol spelen.

Het boek is opgebouwd uit drie delen, waarvan de eerste twee het verhaal namens Sarah bevatten. Walsh werkt toe naar een enorme climax, ze laat de wanhoop, het schuldgevoel, de onmacht van zowel Sarah als Eddie flink voelen. Net als ik denk wel te snappen wat er speelt, laat een wending van 180 graden, waardoor alles echt compleet anders blijkt te zijn, me ontwaken uit mijn zelfgenoegzaamheid. Ik ben op geniale wijze op het verkeerde been gezet. En dan moet deel drie nog komen, het is dus nog niet klaar.

Walsh slaagt er daarna in om de spanning in een hele lange boog vast te houden, terwijl ze overschakelt naar het verhaal van Eddie. Ik moet mijn nieuwsgierigheid heel lang op de proef stellen, stoppen met lezen is gewoon niet mogelijk. Ze loodst mijn vermoedens steeds weer een andere kant uit, wending na wending zet me opnieuw op een verkeerd been, hoewel die eerste twist wel alles blijft overtreffen.

Ik pakte Zeven perfecte dagen mee uit de bibliotheek omdat ik geïntrigeerd was door de tekst op de achterkant, die me deed denken aan de betere boeken van Liane Moriarty. Walsh heeft de vergelijking ruimschoots doorstaan. Ondanks het zoete einde is het een heerlijk boek.