Iedere man zijn eigen hok

Door het lezen van Mancave begaf ik me als vrouw eigenlijk op verboden gebied. Maar ik trok de stoute schoenen aan en vermaakte me een paar uurtjes in hokken en schuurtjes waar normaal gesproken alleen de mannelijke helft van de bevolking zich in mag begeven. Hoewel...je zou denken dat mannen vele uren in hun hard bevochten ruimtes doorbrengen. Dat dit alleen in het stadium van het bouwen en indelen het geval is, verbaasde me nogal. Als de Mancave eenmaal opgetrokken en klaar voor gebruik is, verandert het nogal vaak in een ordinaire opslag en verdwijnen er zo veel spullen in dat er voor de man in kwestie haast geen ruimte meer is.

Hoewel schrijver Bjorn Gabrielsen de potentiele Mancave-bouwer/inrichter wel probeert te waarschuwen het "hok" niet al te vol te stampen, vertelt hij er helaas niet echt bij hoe je dit kunt voorkomen. Hij lijkt het zelfs enigszins aan te moedigen omdat hij de man nog steeds oer-eigenschappen van de verzamelaar-jager toebedeelt en het ook wel handig vindt om in een voorraad van de meest uiteenlopende spullen aan te leggen zodat je in tijden van nood overal in kunt voorzien.

Dat de schrijver zo veel weet over het bouwen van een Mancave is niet geheel toevallig. Gabrielsen (1967) publiceerde eerder al acht boeken over onder andere een voettocht door Noorwegen en een sledetocht door Alaska. Ook verbleef hij een jaar als kluizenaar in de bossen rond Oslo, allemaal bezigheden waarbij het kunnen bouwen van al dan niet tijdelijke onderkomens een welkome vaardigheid is. Dat dit voor de tegenwoordige man zeker geen vanzelfsprekendheid is, wordt verholpen door verschillende tips en trucs zodat iedere man zijn eigen "hok" kan bouwen en inrichten.

Het boek komt echter niet helemaal uit de verf. Het heeft wel een mooie kaft van hard karton, die bijna van hout gemaakt lijkt te zijn, en er staan vele mooie maar niet echt relevante foto's in. Hoewel Gabrielsen een grappige en bij vlagen een hilarische manier van schrijven heeft, hopt hij nogal van de hak op de tak. Via de geschiedenis van het ontstaan van de Mancave en een poging om een psychologische verklaring te geven aan het bestaan er van, komt hij uiteindelijk via de beschrijvingen van verschillende soorten "hokken" wel bij de kern van het verhaal: hoe bouw je nu eigenlijk je eigen mancave? Maar als vrouw werd ik er niet echt enthousiast van en dat lijkt ook wel een beetje de bedoeling van het boek. Ik ben overigens wel tot de conclusie gekomen dat de mancaves van mijn man (ja, hij heeft er meerdere, wat een luxe) wel aan de eisen voldoen en zeker als stereotiep kunnen dienen. Toch wat geleerd!

Ik bedankt Uitgeverij AtlasContact voor het gratis recensie exemplaar.