Geen straf om te lezen

Susan Meissners romans stellen eigenlijk nooit teleur, daarom was ik erg nieuwsgierig naar ‘Het laatste jaar van de oorlog’. En die nieuwsgierigheid werd alleen nog maar groter toen ik las waarover de roman gaat. Over de veertienjarige Elise Sontag die tijdens de Tweede Wereldoorlog samen met haar vader, moeder en broertje naar een interneringskamp in Texas wordt gestuurd, omdat haar vader, een Duitser van origine, wordt verdacht van sympathie met de nazi’s. Daar leert ze de Japans-Amerikaanse tiener Mariko kennen, die om vergelijkbare redenen met de rest van haar gezin achter het prikkeldraad is beland. Het duurt niet lang of er ontstaat een bijzondere vriendschap die jaren van stilte en kilometers afstand weet te overleven en uiteindelijk leidt tot ontroerende zoektocht… Als je dit zo leest, kun je eigenlijk al aanvoelen dat het een mooi verhaal is, en dat is het ook. Meissner beschrijft de vriendschap tussen Elise en Mariko die ondanks dat ze feitelijk onmogelijk is en zo veel hindernissen kent toch zo sterk is, precies zoals we van haar gewend zijn: krachtig en ontroerend tegelijk. En de stukjes over de Elise die met Alzheimer worstelt, zijn heel treffend. Maar verder stelde de roman me, als ik heel eerlijk ben, een beetje teleur. Omdat Elise terugblikt op haar leven, bestaat die min of meer uit een verzameling van herinneringen. Daardoor doet hij wat fragmentarisch aan en worden er soms grote tijdsprongen gemaakt, en daar houd ik niet zo van. En zo waren er nog een paar kleine dingetjes. Maar al ben ik dan niet laaiend enthousiast, ‘Het laatste jaar van de oorlog’ was echt geen straf om te lezen.