Het lijkt net alsof je er zelf bij bent

Ik vind het altijd een beetje lastig om non-fictie boeken te recenseren, maar aangezien door meerdere mensen is gevraagd of ik wil laten weten wat ik ervan vind, ga ik het toch proberen. Toen ik een jaar of 12 was, had ik een periode waarin ik heel erg bezig was met informatie winnen over de Tweede Wereldoorlog. Ik was er oprecht in geïnteresseerd, doordat we er op school op dat moment ook veel mee bezig waren. Zo was ik ook de afgevaardigde van onze school die tijdens de dodenherdenking in ons dorp een gedicht voor mocht dragen. Toch was het destijds moeilijk om het me goed voor te kunnen stellen.

Jarenlang heb ik oorlogsboeken zoveel mogelijk aan de kant gelaten. Maar nu, jaren later, heeft het opnieuw mijn interesse gewekt. Dit is het tweede boek over de Tweede Wereldoorlog die ik in korte tijd heb gelezen. Hannah, ook wel Hanneli genoemd, was jarenlang het buurmeisje en een vriendin van Anne Frank. Lange tijd is ze niet in staat om haar verhaal te doen, pas tientallen jaren later vertelt ze haar levensverhaal aan de journaliste Alison Leslie Gold. Want ze wil dat iedereen weet wat er met Anne Frank is gebeurd vanaf het moment waarop het dagboek eindigt.

Hannah komt erachter dat Anne en haar familie verdwenen is. Het zit haar erg dwars dat ze geen afscheid heeft kunnen nemen. Volgens geruchten is de familie vertrokken naar Zwitserland. De groep vriendinnen, heeft het regelmatig over de verdwijning van Anne en vragen zich af hoe het met haar gaat. Het is tenslotte ineens heel anders zonder haar. Nog geen jaar later wordt ook Hannah en haar familie opgepakt en gedeporteerd. Na een tussenstop in kamp Westerbork worden ze uiteindelijk naar kamp Bergen-Belsen gebracht. Daar komt Hannah er op een gegeven moment achter dat Anne zich aan de andere kant van het hek bevindt. Stiekem probeert ze contact met Anne te zoeken en pas dan hoort ze dat Anne helemaal niet in Zwitserland was, maar ondergedoken zat in Amsterdam. Uiteindelijk wordt Hannah bevrijdt en op dat moment weet ze nog niet dat Anne overleden is. Dit hoort ze van Otto Frank als hij bij haar op bezoek komt.

Het verhaal wordt op een levendige manier vertelt, het lijkt net alsof je er zelf bij bent.

Het is een heftig verhaal waar ik compleet ingezogen werd. Het is zo bizar wat ze allemaal heeft mee moeten maken! Wel knap van haar dat ze heeft weten vol te houden. Ze putte kracht uit het feit dat ze haar zusje niet alleen achter kon laten. Ze hadden namelijk alleen elkaar nog. Door het boek verspreid zitten foto’s van onder andere Anne en haar. Deze zijn gelukkig bewaard gebleven. Want hoe onwerkelijk het verhaal ook is voor iemand die het niet heeft meegemaakt, er zijn genoeg bewijzen voor.