Storm van nihilisme

Ook deze roman ‘las’ ik als luisterboek, ijzersterk voorgedragen door de auteur. In het begin moest ik echt wennen aan de aparte stijl en het veelvuldig gebruik van wollige termen, details en moeilijke woorden. Maar toen de Taatsen op het toneel verschenen luisterde ik met veel interesse. En was er ineens botsing van karakters, aantrekkingskracht, afstoting, ja zelfs liefde en… humor. Lang geleden dat ik hardop heb kunnen lachen tijdens het lezen of beluisteren van een boek. Dat lachen verging mij dan weer wel toen Taats junior op de proppen kwam. En de overhand kreeg in het denken van de hoofdpersoon. Filosofisch wel boeiend, zeker voor de kenner van Japanse wijsheid en cultuur, maar ik belandde ineens in een storm van nihilisme en zelfs overviel mij aan het slot een immense triestheid.