Springlevend monument

Gwendolyn (Lennie) Howard werd in Wales geboren in 1894 als tweede dochter in een gezin van zes. Vader Howard was een gerespecteerd dichter. Moeder Howard leed aan buien van depressie en alcoholisme. Met haar vader kijkt Lennie veel naar vogels, samen met hem verzorgt ze zwakke jonge duiven of kauwen zelfs in huis. Behalve voor een liefde voor muziek en kunst, ontstaat al vroeg bij haar een intense liefde voor natuur en vooral vogels. Lennie Howard ontworstelt zich rond haar twintigste aan de immense druk van haar moeder en haar oudste zus Olive om thuis te blijven en het gezin met haar invalide broer te gaan verzorgen. Ze reist af naar Londen om daar naar het conservatorium te gaan en later als violiste te gaan spelen in een orkest onder leiding van de grote dirigent Malcolm Sargent. Dan, als ze om haar heen de drukte voelt van de stad, de eindeloze intriges binnen orkest en onder vriendinnen rond ambities en relaties ervaart, begint haar oude, eerste liefde – de vogels – weer te trekken. Teleurstellingen met vrienden, familie en mannen geven haar het laatste duwtje. Vogels bedriegen niet, zijn wat je ziet en hoort, vogels wil ze leren kennen.
Ze koopt van de erfenis die haar vader achterlaat een afgelegen huis met grote tuin in Ditchling. Daar zet ze haar viool in een hoek, zet een piano tegen de muur en zet ze de bovenramen in keuken en woonkamer open zodat de mezen en merels vrij kunnen in- en uitvliegen. En dan en daar begint het tweede leven van Len Howard vol onderzoek naar en beschrijvingen van haar gevederde huis- en tuingenoten.
Als jongen van acht maakte ik een soortgelijke ontwikkeling door als Len Howard. Als jongen van zestien kwam ik in contact met haar werk. In haar boeken zocht en vond ik herkenning.
Het is een grote verdienste van Eva Meijer dat zij het leven en werk van Len Howard heeft uitgespit en dit onderzoek heeft omgevormd tot een zeer lezenswaardige roman.
Er blijven raadsels rond het leven van Len Howard – zeker, daarvoor is het aantal vaststaande feiten over haar leven te gering – maar de auteur heeft toegewijd en volkomen terecht een springlevend monument opgericht voor een dappere, originele, voorbeeldige muziek- en vogelvrouw.