Beschrijvende beklemming zonder langdradigheid

Met grote regelmaat verschijnen er thrillers op de Nederlandse markt van debutanten. Een rijke schakering van oorspronkelijk Nederlandse werk en vertalingen wordt over het lezerspubliek uitgestort. Gelet op de enorme aantallen en wisselende kwaliteit blijft het een uitdaging juist dat pareltje te vinden dat wél iets toevoegt.
Eerder deze week verscheen er weer eens een thriller die boven het gemiddelde weet uit te stijgen. Een typisch Scandinavisch verhaal met als titel Duivelsdal, geschreven door de Zweedse Ulrika Rolfsdotter en uitgegeven door uitgeverij Ambo Anthos.

In Duivelsdal maken we kennis met Annie Ljung, sociaal werkster woonachtig en werkzaam in Stockholm, maar oorspronkelijk afkomstig uit Lockne in Noord-Zweden. Als blijvende herinnering aan haar vertrek uit Lockne heeft Annie een litteken in haar nek. Wanneer Annie een paar dagen vrij neemt om haar zieke moeder te bezoeken verdwijnt precies op dat moment haar nichtje Saga. Annie besluit langer in het dorp te blijven om te helpen bij de zoektocht. Een benauwend avontuur is het gevolg.

Wat je ook over de auteur zou kunnen zeggen, Ulrika Rolfsdotter verloochent haar afkomst op geen moment. Haar stijl is kenmerkend Scandinavisch: beklemmend, beschrijvend en pakkend. Toch is er een groot verschil tussen haar en veel van haar (ook gelauwerde) streekgenoten. Op geen enkel moment is Duivelsdal langdradig te noemen. Vanaf het begin van het verhaal waant de lezer zich in de setting en leef je met Annie mee. Ja, het is waar dat er af en toe wat kleine zijweggetjes worden bewandeld. Een kritisch lezer zou kunnen inbrengen dat hierbij niet direct ter zake doende details worden ingebracht. Hoewel hier tot op zekere hoogte geen speld tussen te krijgen is, levert deze informatie wel degelijk een verdieping van het personage Annie Ljung op.

Daarmee is gelijk het andere ijzersterke punt van dit verhaal benoemd. Met Annie is een personage geboren dat voldoende interessant is voor een auteur om op voort te borduren. Natuurlijk helpt het mee dat zij, niet geheel toevallig, hetzelfde beroep uitoefent als de schrijfster. Dat biedt mogelijkheden voor het aanbrengen van ‘vlees op de botten’ en specifiek handelen. En daarin is Rolfsdotter meer dan uitstekend geslaagd, hoewel ook overduidelijk karakterdetails worden verzwegen voor de vervolgdelen.

Duivelsdal verdient op alle fronten de aandacht van de liefhebber van onderhuidse spanning, van die lezer die eens echt in de huid van een personage wil kruipen. Zij gaan gegarandeerd veel plezierige uurtjes met deze serie tegemoet.