Stoppen op het hoogtepunt lijkt een kunst

Met meer dan 1 miljoen verkochte exemplaren van hun serie rondom Joona Linna en Saga Bauer in het Nederlandstalig taalgebied, kan zonder enige terughoudendheid worden gezegd dat het Zweedse echtpaar Ahndoril, beter bekend onder hun pseudoniem Lars Kepler, tot de absolute top in de thrillerwereld gerekend kan worden.

Onlangs verscheen het alweer tiende deel in de serie met als titel Spin. Het borduurt fors voort op de eerdere delen. Dit deel gaan lezen zonder kennis van de feiten uit de voorgangers is eigenlijk zinloos. Het verhaal zal niet te volgen zijn.

Drie jaar gelden ontving Saga een ansichtkaart met een niet miste verstane bedreiging over een pistool met negen witte kogels. Een daarvan zou zijn bedoeld voor Joona en Saga zou de enige zijn die hem zou kunnen redden. Als aan een boom een pakket met een bijna vergaan lichaam wordt gevonden met ter plekke ook een witte kogel, wordt het dreigement na al die tijd toch weer serieus en actueel. Waarom wordt als aankondiging voor iedere nieuwe moord telkens een tinnen beeldje verstuurd? Loopt het leven van Joona serieus gevaar?
Dat Spin een verhaal geschreven door auteurs die weten hoe ze een groot lezerspubliek aan zich moeten binden, staat buiten kijf. Bij tijd en wijle is dit boek onmiskenbaar een pageturner. Tegelijk wordt ook pijnlijk duidelijk dat populariteit iets geheel anders is dan kwaliteit.

Hoewel er best spannende momenten zijn aan te wijzen, kan niet onvermeld blijven dat de geloofwaardigheid te vaak in het geding is. Je mag van een rechercheteam verwachten dat na een moord een gedegen onderzoek plaatsvindt. Daarvan blijkt in dit verhaal in het meest positieve geval bijzonder weinig. De nadruk ligt echt te veel op de moorden en de harde actie. Helaas ontaardt dit alles in een ronduit tegenvallende ontknoping.
Een van de nadelen van een serie is dat de personages op zeker moment uitontwikkeld kunnen raken. Het is begrijpelijk en logisch, maar een thrillerlezer wil uitgedaagd worden. Joona en Saga zijn inmiddels zo bekend dat ze in Spin niet of nauwelijks een ontwikkeling doormaken. Ja, ze komen zeker in benarde situaties, maar dit is niet hetzelfde als verrast worden door hun handelen. Van een ervaren duo als Lars Kepler mag meer verwacht worden.

Een laatste punt van kritiek is de snelheid. Het is een erkende methode om met vertraging spanning op te wekken. Soms lukt dit aardig, maar hit werkt averechts als deze tactiek wordt toegepast op scenes die van zichzelf geen spanning in zich dragen, bijvoorbeeld bij een beschrijving van de rit van het bureau naar een plaats-delict. Op die momenten wordt de lezer uit het verhaal getrokken. Datzelfde effect heeft de niet ter zake doende informatie. De geaardheid van een politieagent is alleen dan van belang, als het plotbepalend is. Het hoeft niet gebruikt te worden uit populariteits- of actualiteitsachtergrond.

De vraag of een eventueel volgend deel nog iets toevoegt, is zeker gerechtvaardigd.