Hoe schrijven kunst kan zijn

Rond de eeuwwisseling is er in Duitsland een jongeman, die na zijn eindexamen besluit vanuit München naar Berlijn te vertrekken om zich daar volledig over te geven aan zijn passie: het schrijven van romans. Deze jongeman is Benedict Wells en het resultaat laat niet heel lang op zich wachten, In 2008 debuteert hij met Becks laatste zomer. Ook zijn volgende romans zijn zonder uitzondering terug te vinden op de verschillende bestsellerslijsten. De definitieve doorbraak beleeft Wells met Het einde van de eenzaamheid, waarvan de Nederlandse vertaling verscheen in april 2017. Dat zijn werk populair en geliefd is blijkt uit het feit dat in Nederland en Vlaanderen inmiddels meer dan 200.000 exemplaren over de toonbank zijn gegaan.

Hoewel de auteur om persoonlijke redenen heeft moeten besluiten zijn schrijfcarrière tijdelijk on hold te zetten, is er begin augustus nog wel een vertaling van een verhaal dat hij schreef in 2009 verschenen met als titel Dromer. De oorspronkelijk titel, Spinner, verscheen bij Diogenes Verlag AG, Zürich, de vertaling van Gerda Baardman is een uitgave Meulenhoff Boekerij, Amsterdam.

Op de flaptekst staat dat Dromer de meest persoonlijke roman van Wells is. Na het lezen kan dat slechts worden bevestigd. De auteur heeft zichzelf duidelijk als model voor de hoofdpersoon uit het verhaal, Jesper Lier, genomen. In Dromer wordt Lier gedurende een week gevolgd en maakt de lezer behoorlijk gedetailleerd kennis met hem. Vriendschap, onzekerheid en rouwverwerking zijn daarbij de kernwoorden.

Dat Benedict Wells een begenadigd auteur is, behoeft geen betoog. Dat heeft hij in de voorafgaande romans al ruimschoots bewezen. Er zijn maar heel weinig hedendaagse schrijvers die op een zo duidelijk wijze lastige thematiek invoelbaar weet te maken. Dat doet Wells niet door een barokke schrijfstijl met veel poespas te gebruiken. Hij doet dat juist door het gebruik van herkenbare en bovenal rake bewoording. Dromer bevat hierdoor een verzameling citaten waar de fijnproever slechts van kan smullen. Deze schrijfstijl is tevens op maat gemaakt voor de personages, die ook niet allemaal vooroplopen in een polonaise. Daar waarop hiervoor een uitzondering geldt, wordt de stijl aangepast. Dat zorgt ervoor dat het verhaal bijna driedimensionale vormen aanneemt, waarbij de lezer letterlijk onderdeel wordt van het geheel. Voor wie dit wil zien, is er maar een conclusie mogelijk: schrijven kan een kunst zijn en Benedict Wells is onmiskenbaar een kunstenaar.

Dromer is voor de liefhebber van taal een absolute mustread. Dat er daarbij veel valt te leren, is de spreekwoordelijke kers op deze smakelijke droomtaart. Hopelijk is Dromer niet het laatste werk van misschien wel de beste Duitse schrijver van de 21E eeuw tot nu toe.