Twee parallelle verhaallijnen

Stel je eens het voor? Je hebt een leuke baan en je moet voor je werk drie maanden naar Zuid-Amerika om daar een belangrijk project af te handelen. Je hebt een bipolaire buurvrouw en een kat. Zou je er dan voor kiezen je kat gedurende je afwezigheid te laten verzorgen door deze buurvrouw en dus de sleutel van je huis aan haar te geven. Voor die keuze staat Veerle en ze besluit dat ze de verzorging van haar viervoeter aan buur Lena toe te vertrouwen. Maar of dit nou zo’n goed idee is natuurlijk de vraag waar het om draait in de nieuwste roman Onder jouw huis van Margareth Hillebrandt, een van de gevestigde namen binnen uitgeverij LetterRijn.

Als je Onder jouw huid leest is onmiskenbaar duidelijk dat het verhaal wordt verteld door een auteur met ervaring, hetgeen vooral te zien is aan de vlotte schrijfstijl. Hele begrijpelijke taal (uitgezonderd een verdwaalde medische term) zorgen voor een fijne leeservaring voor een breed lezerspubliek. Ook met betrekking tot de opbouw en uitwerking van de twee hoofdpersonages valt feitelijk niets negatiefs te zeggen. De verhaallijn rondom Lena maakt pijnlijk invoelbaar wat een bipolaire stoornis kan betekenen voor iemand en voor zijn/haar omgeving. Voor de wijze waarop Margareth Hillebrandt dit op papier heeft weten te zetten is een groot compliment op zijn plaats.

Ook Veerle heeft zeker een rol in het laten zien hoe het eraan toegaat als er zaken moeten worden gedaan in een ander deel van de wereld, in dit geval Zuid-Amerika. Hillebrandt is ook op dit punt, mede door het gebruik van een interessante antagonist, zeker geslaagd.

Toch is er aan een kritische kanttekening niet te ontkomen. Het is volkomen duidelijk wat het conflict in dit verhaal is. De uitwerking ervan had wat spannender gemogen. Feitelijk spelen de verhaallijnen zich letterlijk en figuurlijk naast elkaar af, er heerst een te grote afstand tussen. Het gevolg is helaas dat echte spanning, op een paar korte momenten na, niet echt aanwezig is. Dat is vanzelfsprekend ook geen vereiste voor een goed verhaal als daar bijvoorbeeld een zekere gelaagdheid tegenover zou staan. Ook op dat punt is er ruimte voor verbetering.

Als je de verhaallijnen apart beschouwt, is er weinig aan te merken. In een bundel en dus in een en hetzelfde verhaal komt het helaas tekort om te spreken van een echte toproman.