Eerlijke hersenspinsels

Wanneer ik mezelf durf te verliezen in alle drukte en ik even niet weet wat eerst doen, overspoelt mij soms een golf van schuldgevoel.
Ik wil alle verschillende aspecten des levens even goed aanpakken en evenveel aandacht geven.
Dat is natuurlijk bullshit.
Wij kunnen niet de perfecte huisvrouw zijn, in een rotvaart carrière maken, wekelijks op café met de bff's gaan, elk weekend naast het voetbalplein staan voor de koters, op de koffie gaan bij de moeder, uw lief alle aandacht geven, die cursus pottenbakken eindelijk gaan volgen, de mustsee's van zowel Netflix als Streamz bijhouden, uw bookstagram on point houden én uw gezond verstand bewaren. Gaat. Niet.

Één van die dooddoeners als je helemaal lijkt te ontsporen is dan: zorg je wel goed voor jezelf?
Eigenlijk is die vraag stellen aan iemand die het moeilijk heeft, het equivalent als "zijt nu eens kalm" zeggen tegen iemand in paniek.

Je gaat toch nog naar de yoga? Vergeet niet gezond te eten. Let op je ademhaling. Neem me-time. Lees de Flow! Ga eens wandelen als de zon schijnt.
Slaap je wel genoeg?
Geef toe. Als je dat ook nog allemaal moet inplannen, kan dat heel overweldigend aanvoelen.
Trop is trop bitches!
En zou het niet fijn zijn dat je tussen al dat zorgen voor anderen, iemand hebt die die zelfzorg voor jou wil regelen? En even gewoon zorgt? Voor jou?

Ik ken Suzanne Grotenhuis vooral als theatermaakster. Wanneer haar zoon ter wereld komt en geboren lijkt om enkel stil te zijn wanneer hij rondgedragen wordt, gaat Grotenhuis wanhopig van het kastje naar de muur. Iedereen biedt 'de oplossing'.
Passeren de revue: ademdeskundige, waarzegger, therapeut, lactatiedeskundige,... noem maar op.
Tussen de afspraken bij al die zorgverleners door wandelt Suzanne. In het park. Met haar zoon. Al typend op haar smartphone. De notities vormen dit boek.
Ik vond het erg grappig en herkenbaar.

Fuck zelfzorg? Nee natuurlijk niet. Maar doe af en toe maar gewoon normaal. Je doet het prima!