Stroef, saai en soms meeslepend, niet overtuigend.

Paul van Loon heeft van die niet overtuigende verzonnen verhalen en Rob van Essen doet dat nog eens dunnetjes over.
In eerste instantie had ik het boek na 20 bladzijden als zeer saai weggelegd, maar door toeval begon ik er weer aan en na het erg saaie begin, werd het wat levediger.
Niet echt overtuigend, waar de hoofdpersoon naar schiphol gaat om zich door 'Scotty op te beamen'. Maar goed, het verhaal kabbelt wel aardig door, tot de vijfde poging. Dan belandt de hoofdpersoon in 1987 en teft daar allerlei mensen uit zijn eerste studiejaar. Ze blijken opgesloten in 1987 en kunnen niet terug naar het heden.
Dit stuk is dan weer wel meeslepend, hoe desolaat en ontheemd zij naar Frankrijk vertrekken en in een oud klooster gaan wonen.
Die periode daar is echt het streven naar een milde vorm van overleven, wijsbegeerte en nadenken wat het doel is van hun verblijf daar.
Dat het noodgedwongen is door een raadselachtige streek van Icks blijkt wel, maar een oplossing zoals Grace Vanlaar opbellen, die immers al sinds 1953 als buurvrouw van Icks in US woonde, en de tijdmachine als geen ander wist te bedienen, komt niet bij Pijtje 2 op.

Een raadselachtig verhaal dat af en toe boeit, maar voor mij niet voor herhaling vatbaar.