walgelijk degoutant

Wanneer een schrijver in de ik-persoon schrijft, wordt het moeilijk een objectieve recensie te maken wanneer die ik-persoon lichtjaren van jezelf verwijderd is.
Het hoofdpersonage is enerzijds een professor Cultuur, maar anderzijds een compleet egoïstisch zwijn die in de, gelukkig maar 150 pagina’s ik boek, nooit aan iemand anders dan zichzelf denkt. Cultuur is dan inderdaad een zeer dun laagje vernis.
Het enige dat hem interesseert is seks. Met een van zijn veroveringen loopt het faliekant af, hij wordt namelijk jaloers.
Na een paar nevenverhalen over zijn zoon en over een goede vriend komt dan een tragisch, weinig realistisch einde.
Sommige passages vind ik walgelijk.