Voor wie een deprimerend boek verkiest.

De opbouw van het boek is voor mij heel bijzonder. Je hebt de indruk het verhaal zelf te moeten maken met gebruik van de teksten die soms heel onsamenhangend zijn. Het zijn “dagschetsen” van een gezin;
Bij aanvang lijkt het gezin van Viri en nedra een modelgezin. Hij architect met goede baan. Twee perfecte dochters, mooi huis en lieve vrouw. Veel vrienden en veel feestjes.
Na een tijdje kan je wel vermoeden dat ze elkaar niet trouw zijn, maar het wordt ook toegestaan.
Dit alles tot op het moment dat Viri eindelijk toestemt om een reis naar Europa te maken, een droom van Nedra. Tot zijn ontzetting kondigt ze daar de scheiding aan.
Zij leeft verder als bohémien. Hij herstart met jonge italiaanse. Alles gaat nu heel snel en eindigt in een compleet dramatisch slot. Je krijgt het gevoel dat echte liefde niet bestaat en dat het leven nooit genoeg is.

Geen aangename lektuur maar wel een boek voor een leesclub.

Citaat: het leven kijkt neer op kennis. Het dwingt kennis om te antichambreren, om buiten te wachten. Passie, energie, leugens: dat zijn dingen die het leven bewondert. Toch valt alles te verdragen als de mensheid toekijkt. De martelaren bewijzen het. We leven in de aandacht van anderen. We keren er ons naartoe als bloemen naar de zon.