Bitterzoete herinnering prachtig beschreven

De Zweedse schrijfster Linda Olsson (1948) debuteerde in 2006 met de roman Astrid&Veronika. Haar debuut werd een internationale bestseller en werd uitgeroepen tot het beste boek van 2006 in Zweden. Van haar debuut zijn ook de filmrechten verkocht. Dat Olsson met veel verbeeldingskracht kan schrijven laat ze ook zien in haar in 2014 verschenen roman Herinnering aan de liefde.

In dit boek maakt de lezer kennis met de 51 jarige Zweedse huisarts Marion Flint. Zij woont al 15 jaar aan de kust van Nieuw-Zeeland. Ze woont alleen, werkt incidenteel nog als huisarts en is de grootste tijd bezig met het maken van kunst. Haar materiaal vindt ze tijdens haar lange wandelingen langs het strand. Haar zoektochten en de manier waarop Marion naar dingen kijkt, hoe ze alles een kleur geeft wordt heel beeldend door Olsson beschreven. Op een van haar zoektochten treft ze daar de zevenjarige jongen Ika aan, waar ze vriendschap mee sluit. Al snel wordt haar duidelijk dat Ika geen gewone jongen is, maar dat er meer met hem aan de hand is. Langzaam maar zeker komt Marion meer te weten over Ika en zijn gewelddadige omgeving. Ze wordt hierdoor echter wel gedwongen om haar eigen traumatische verleden onder ogen te komen.
De verhaallijn van Marion en Ika wordt vertelt in de ik-vorm door Marion zelf. Hierdoor volg je haar twijfels en gedachtegangen en komt het verhaal dicht op je huid te zitten.
De tweede verhaallijn bestaat uit de herinneringen van Marion over haar eigen jeugd, toen ze nog Marianne heette. Haar herinneringen staan cursief gedrukt , zijn in de derde persoon en heel mooi door de andere verhaallijn heen gewezen. Op natuurlijke wijze volg je Marion vanuit het heden naar haar verleden en weer terug. Doordat de herinneringen in de derde persoon staan wordt er afstand gecreëerd, dezelfde afstand als waarmee Marion terugkijkt op haar verleden.
Je leert als lezer Marion zo langzaam kennen en ook begrijpen waarom haar ontmoeting met Ika zoveel losmaakt. Uiteindelijk is dit verwerken van haar verleden nodig om verder te kunnen in haar strijd om Ika.
Het verhaal maakt mooi duidelijk dat liefde er in vele verschillende vormen is en dat die naast elkaar kunnen bestaan of elkaar soms ook nodig hebben. Ollson doet dit zonder ergens sentimenteel te worden maar met zoveel gevoel dat het verhaal je raakt.