Een filosofie van "Feelgood"

In het tijdperk van "Wij zijn ons brein", van overtuigde "ziellozen", van het "dikke ik", neemt Katrien Schaubroeck ons in 71 bladzijdes mee in het moedige, tegenstrevende filosofische werk van Iris Murdoch. Meer bekend als schrijfster van vele romans, waarvan "De zee, de zee" (1978) de Booker Prize won. Typerend voor haar filosofische werk is haar eigenzinnigheid stelt Katrien (zelf filosofe en docent aan de universiteit van Antwerpen). Als het behaviorisme, existentialisme en moreel relativisme hoogtij vieren, verdedigt zij het bestaan van objectieve morele waarden. Zelfs de ziel herstelt zij in ere. De sleutel tot het goede leven, morele voortreffelijkheid, is voor Iris "ontzelving": hoe minder je aan jezelf denkt, hoe meer je de werkelijkheid ziet zoals ze is. Met ontroerende anekdotes illustreren Iris en Katrien deze stellingname. Telkens als je belangeloos naar de werkelijkheid kijkt, belichaam je de houding van liefde voor de werkelijkheid. Liefde is een kwestie van aandacht schenken, van echt kijken, van de werkelijkheid zien voor wat ze is. Op die manier heeft populistisch nep-nieuws geen vat op jou, maar biedt het ook meer zicht op de diepere beweegredenen van tegenstanders. Een rijk leven is dan ook een leven dat zin heeft gehad, zin in de betekenis die het voor de medemens, de natuur, de samenleving heeft gehad. Liefde als fundament voor "verbetering" op weg naar het goede, vanuit de overtuiging dat kennis over goed en kwaad bestaat. Bij Hebban spelen de feelgood verhalen een grote rol. Dit boekje levert een filosofische onderbouwing van "Feelgood".