Verdwaald in het licht

Een woongemeenschap van vier mensen tracht op alle mogelijke manieren niet van voedsel maar van licht te leven. Met elkaar verbonden in het licht zijn. Als een lid van de groep door ondervoeding sterft doet de plaatsvervangend huisarts, onwetend van die spirituele drang, aangifte bij de politie wegens dood door schuld van de woongroep. Hoe het zover heeft kunnen komen laat de auteur zien door vanuit betrokken mensen, dingen, gedachten en gevoelens steeds verslag te doen van het proces, waarin de woongroep onder leiding van de fanatieke en behendig manipulerende Melanie (een mislukte celliste) komt te verkeren. Het is een boeiend thema, hoe krijg je met groepsdwang, sociale controle en psychologische, voortdurende bevestiging elkaar zo gek. Het recent verschenen boek "Apostelkinderen", van Renske Doorenspleet behandelt dit thema op mesoniveau in de vorm van een autobiografie. Gerda Blees graaft met haar "woordvoerders" diep in het gemoed van de woongroep leden, de morele bespiegelingen laat zij door de politie doen. De literaire vorm waarin onder meer een pen zijn verhaal doet komt erg gekunsteld over en doet afbreuk aan de betekenis van de waarnemingen. Het taalgebruik is sober, nog net niet proces verbaal achtig. Dankzij het thema heb ik het uitgelezen, maar het kostte moeite.