Niets blijft voor eeuwig. Alles gaat voorbij en komt niet terug.

Mab en Elk zijn vriendinnen, beste vriendinnen...en dan gebeurd er een tragisch ongeval die deze band verbreekt.
Mab, iets langer en drie maanden ouder dan Elk, is getalenteerd en intelligent, hoewel ze dat soms vergeet en daaraan herinnerd moet worden. Mab heeft Elk gevonden. Elk wist niet dat ze gevonden wilde worden, maar nu zou ze niets anders meer willen. Elk heeft altijd gedacht dat Mab haar wereld meer kleur heeft dan de hare, met beter licht, een bepaald doel. Dat heeft ze altijd leuk gevonden.
Op een vrijdagavond zegt Mab: “Dinges-Dinges” houdt een feest.”
Het verhaal volgt beide families van de vriendinnen terwijl ze worstelen met hun nieuwe normaal. Ik wil niet veel zeggen over het plot, uit schrik het te verpesten, maar de vriendinnen proberen hun veranderde situatie te begrijpen en ermee om te gaan.
Je leest hoe ze elkaar hebben ontmoet, hun onwankelbare vriendschap, het ongeval en vervolgens de nasleep ervan.
Aanvankelijk was ik in de war door de verschillende tijdsperiodes, maar naarmate het einde naderde begreep ik waarom en besefte ik dat mijn hart bloedde. Dit is een prachtig verhaal over vriendschap, familie, jonge liefdes en hoe iedereen anders met verdriet omgaat. De broers, France en Knox, vond ik een aangename toevoeging aan het verhaal en hoe dit ook hen beïnvloedde.
Het is hartverscheurend mooi als je houdt van emotionele diepgang en realistische karakters. De schrijftaal is uit het perspectief van een jong meisje geschreven en had een realistische weergave wat perfect past bij het YA-genre.
De zeven stadia doorlopen om in je nakie te gaan zwemmen vond ik heel tof om te lezen, go with the flow, gewoon doen...zalig!