Over herkenbare puberdingetjes en lastige vooroordelen

In juni van dit jaar verscheen al weer het zesde deel in de serie Best of YA XS, een serie betaalbare, makkelijk leesbare en niet al te dikke boeken, die menig docent ondersteunt om leerlingen met een mindere leesmotivatie aan het lezen te krijgen. Ook met “Over straatfiguren en wegpiraten” van Mijke Pelgrim zal dat prima lukken. Het is best een lastige klus om in ongeveer 100 bladzijden een verhaal te introduceren en ook nog eens passend af te ronden. Daarin is de auteur prima geslaagd.

Ze neemt je op een schilderachtige reis mee met brugklas H1A, die op schoolreis gaat naar het pittoreske, middeleeuwse, Engelse stadje Canterbury. Hoofdrolspeler Dex verheugt zich daar enorm op, doordat hij dan samen met zijn vrienden Brian, Wahid, Luuk en Freddy vier dagen kan snacken, lol trappen en vrij zijn. Er lijken echter wat ‘probleempjes’ te zijn, die dat in de weg staan.

Het meegaan van de niet erg geliefde biologiedocente mevrouw Kadmilos voorspelt niet veel goeds. Aanvankelijk wordt ze zeer stereotiep neergezet als een controlfreak en nog drie keer erger dan allerergste docent die je je maar kunt voorstellen. Is ze echt zo erg zoals het lijkt? Ook met de norse buschauffeur Cor klikt het niet zo geweldig. Zijn rol is in het begin niet erg vriendelijk. Wat zou er toch met hem aan de hand zijn? En wat is de betekenis van zijn geheimzinnige tattoo?

Als de docenten dan ook nog eens uitleggen dat er een straatinterviewopdracht moet worden gedaan, lijkt het voor Dex een minder plezierig reisje te worden: “Denk je dat je vier dagen geen toetsgezeik aan je hoofd hebt... En dan krijg je een opdracht waarvoor je Engels moet praten, wat ik niet kan." Zal hij erin slagen die opdracht uit te voeren? En dan heeft hij over het Engelse eten ook niet al te beste dingen gehoord: "Iedereen weet dat Engels eten smerig is. Zelfs mijn vader zegt dat en die is kok."

Dex en zijn vrienden hebben meerdere keren hun oordelen al snel klaar, maar kloppen die wel? Ze moeten met hun vooroordelen aan de slag en ervaren dat, als je een eindje verder kijkt dan je eigen voordeur, je de beste verhalen tegenkomt. De auteur laat de jongeren, zonder daarbij belerend te zijn, ervaren dat je de wereld ook door een andere bril kunt bekijken en dat sommige dingen ook wel eens anders zouden kunnen zijn.

Mijke Pelgrim is in het dagelijks leven docente (Engels) en dat merk je. Ze weet heel goed wat er speelt in het koppie van de jongste leerlingen in het VO en wat hun interesses zijn. Met “Over straatfiguren en wegpiraten” heeft ze voor pubers een zeer herkenbaar boek geschreven. Tussen neus en lippen door beschrijft ze wat school minder leuk maakt, maar ook waardoor er toch best veel momentjes zijn dat je het daar erg naar je zin kunt hebben.

De achterflap van het boek geeft aan dat het geschikt is voor 13+, maar het kan prima worden gelezen vanaf een jaar of twaalf. Je leest het vanwege de korte zinnen en hoofdstukken en het eenvoudig taalgebruik uit in een mum van tijd.

Er zitten wat mooie parallellen in het boek verscholen die je zelf maar moet gaan ontdekken. Het is een leerzaam tripje geworden, doordat de auteur tussen de regels door nog wat interessante informatie meegeeft, zoals bijvoorbeeld de achtergrond van het middeleeuwse “The Canterbury Tales” van Geoffrey Chaucer en de toeristische trekpleisters, die een bezoek aan Canterbury de moeite waard maken.

De andere boeken in deze serie zijn:
Mirjam Mous - Girl 6
Esther Walraven - Voor Yasmin
Daniëlle Bakhuis - De laatste uren van Josephine Donkers
Buddy Tegenbosch - Mijn nacht met Vedder
Saskia Mouissie - De belofte