Subtiele en liefdevolle jongerenroman in een overtreffende trap van ontroering

Lucie groeit op zonder vader en verhuist geregeld met haar moeder. Wanneer ze verhuizen naar het stadje Cressville maakt ze gelukkig snel nieuwe vrienden. Ze heeft het vermoeden dat haar moeder een minnaar heeft. Samen met haar vrienden probeert ze erachter te komen wie dat zou kunnen zijn. Die speurtocht krijgt op tweederde van het verhaal een verrassende wending wanneer haar moeder Lucie vertelt dat ze werd geconfronteerd met een “onuitgenodigde vreemdeling”. Vanaf dat moment komt het verhaal in een spannende, onomkeerbare stroomversnelling en wordt het geheim dat haar moeder met Lucie deelt beschreven in een overtreffende trap van ontroering.

Pas aan het eind besef je de dubbelzinnigheid van de titel. Wees Lucie is een prachtig verhaal over verlies, vriendschap en liefde. Het leest door de korte hoofdstukken als een hogesnelheidstrein. De auteur voert je middels een prettige schrijfstijl naar een hoogtepunt, waarbij het verhaal een steeds meer emotionele lading krijgt. De hechte moeder-dochter relatie wordt subtiel en liefdevol beschreven. Wees Lucie is een boek dat je als je het uit hebt niet zomaar aan de kant legt, want het zet op een prettige manier aan tot nadenken. Ook aan docenten is gedacht door een vragenlijst aan het eind. Het is een mooie en zinvolle handreiking hoe je het boek in de klas zou kunnen bespreken.

‘Ik denk dat mijn moeder een affaire heeft,’ zei ik. Jo schudde haar hoofd. ‘Het is geen affaire als je geen partner hebt.’ ‘Een minnaar dan,’ zei ik. ‘Ik denk dat mijn moeder een minnaar heeft.’

Lucie en haar moeder Hedwig woonden in bruisende grote steden, in piepkleine dorpjes en zo ongeveer alles daartussenin. En nu kan Lucie ook Cressville aan dat veel te lange rijtje toevoegen. Wie haar vader is, weet Lucie niet en dat kan haar ook weinig schelen. Ze heeft haar moeder en dat is genoeg.

Maar deze keer is alles anders. In Cressville ontmoet ze Jo, Fraser en Takeo, bij wie ze zich al gauw thuis voelt. Tegelijkertijd lijkt haar moeder iets voor Lucie achter te houden - en dat is niets voor haar. Wat is er met Hedwig aan de hand? En wat probeert ze te verbergen?

Is er dan niets aan te merken op “Wees Lucie”? Nou dat is er wel degelijk, maar dat heeft niets te maken met de auteur. Ik constateer een enorme tegenstrijdigheid bij deze derde Blossom Books Shortie. Aan de ene kant wil de uitgever betaalbare, niet al te dikke en prettig en makkelijk leesbare boeken uitbrengen. En daarmee de jeugd aan het lezen krijgen. Inhoudelijk slagen alle drie delen die er inmiddels in de serie zijn verschenen daar ruimschoots in. Dat komt door de kwaliteit van auteurs Carlie van Tongeren, Elin Meijnen en Astrid Boonstoppel. Helaas nodigt ook het uiterlijk van dit deel jongeren niet uit om het uit het enorme aanbod aan boeken te kiezen. En voor het te kleine lettertype geldt hetzelfde. Mij lijkt er bij toekomstige shorties een schone taak voor de uitgever weggelegd om te zorgen voor een meer uitnodigende boekomslag en een prettiger leesbare lettergrootte.