Genderidentiteit en trauma

Met Schijndood, alweer deel vier in de serie rond rechercheur Kim Stone, heeft de Britse Angela Marsons wederom een puik stukje vakwerk afgeleverd. En ze bewijst nog maar eens superieur te zijn in het karakteriseren van getroebleerde volwassenen die als kind zware trauma’s hebben opgelopen.

Van Kim Stone, ook al een vrouw met een ellendig verleden, komt de trouwe lezer deel per deel meer te weten. Naast een grote dosis mensenkennis heeft haar pleegtehuisjeugd haar ook een gepantserd schild opgeleverd, een muur waar collega’s nauwelijks doorheen raken. Haar enige echte vriend is haar hond.

Ook in Schijndood duikt het ene lijk na het andere op. Beetje onwaarschijnlijk toch dat twee van elkaar losstaande zaken door één klein team onderzocht worden, het ene zelfs ongeautoriseerd. Maar dat is het enige minpuntje.

Het verhaal begint al sterk met de vondst van een lijk op een ongewone plek. Een tweede slachtoffer, op hetzelfde terrein, overleeft nauwelijks. Een derde blijkt er al jaren te liggen.

Kim en co bijten hun tanden stuk op de raadsels waarvoor ze zich gesteld zien. Onaangename neveneffecten, voor Kim toch, maar allerminst voor de lezer als ongewenste collega Daniël en nog meer ongewenste journaliste Tracy hun rol opeisen. Marsons zou zichzelf niet zijn als de climax geen spetterend vuurwerk was, met een gewaagde maar geslaagde combinatie van harde actie en psychologisch doorzicht.

Het is jammer dat er in de Nederlandse vertaling veel te veel fouten opduiken. Waar zat de eindredacteur? Dat moet voor een ongetwijfeld volgende tweede editie en in (hopelijk nog vee l) volgende delen beter.