Een serieschakelaar

De Britse auteur Sam Holland is forensisch psycholoog en gefascineerd (geobsedeerd?) door seriemoordenaars. Reden genoeg voor haar om er een thriller te schrijven, De echoman.
Haar idee om iemand beruchte seriemoordenaars te laten kopiëren is op zich geniaal. Geïnteresseerden in true crime kennen hun namen en vaak ook hun modus operandi. Jammer genoeg heeft de auteur zich bij de uitwerking ervan zich te veel en te vaak laten leiden door haar eigen fascinatie voor serial killers. Er is duidelijk niet out of the box gedacht of originele aspecten toegevoegd. En nogal wat personages zijn wandelende clichés voor het genre. De structuur van de plot is zeer rechtlijnig, zelfs de spectaculaire ontknoping (toch goed gevonden) getuigt daarvan.

Het boek begint als De man van Jess omkomt bij een misdadige woningbrand en zij zichzelf en haar dochtertje maar net kan redden. In het ziekenhuis krijgt ze bezoek van de geschorste rechercheur Nate. Diens zus Cara leidt met haar medewerkers een onderzoek naar een aantal moorden. Jess wordt verdacht en begint met Nate haar eigen onderzoek. Zij ontdekken de rode draad: telkens worden kopieën van seriemoorden gepleegd.

Het verhaal ontwikkelt zich vlot, in een vloeiende schrijfstijl. De spanningsboog staat echter niet altijd even gespannen.
Ondanks het feit dat Holland een gediplomeerd forensisch psycholoog is, heeft ze enkele grove onwaarschijnlijkheden en incorrecties in het verhaal verwerkt. Dat is storend voor een ervaren thrillerlezer. Haar fascinatie voor serial killers verhindert haar mogelijk om voldoende afstand te nemen. De echoman is een behoorlijk en bekoorlijk debuut. In de opvolger zal Sam Holland zich wel echt moeten bewijzen.