Geen echte dreiging

Voor de Britse Fran Dorricot, boekhandelaar en schrijver, is De vuurtoren haar derde boek. Voor het Nederlandse taalgebied is het een debuut. Maar dan wel eentje dat mij allerminst aanzet tot het lezen van haar eerdere boeken. Als boekhandelaar zou Dorricot toch juist beter moeten weten dan een onwaarschijnlijke geslotenkamermysterie te schrijven.

Zes mensen hebben eertijds een vriendenclubje gevormd op de universiteit. Voor een reünie tien jaar later heeft één van hen voor een weekend een gerestaureerde vuurtoren op een onbewoond Schots eiland gereserveerd. Onheil kondigt zich al snel aan: onheilspellend weer, onheilspellende natuur, onderlinge spanningen, en uiteraard geen bereik met mobieltje of tablet. Alle clichés uit het genre worden met gulle hand rondgestrooid.

De club van zes is ook al een zootje ongeregeld met een moeilijk verleden. Drie van de vier aanwezige vrouwen vertellen in onderlinge afwisseling hoe de onheilsgevoelens en het dreigende gevoel zich opstapelen. En dat met een vlotte pen. Al op de eerste pagina’s komt de onderhuidse dreiging naar boven, goed gedaan.

Helaas, een dreiging die zowat het hele boek beslaat, maar nimmer tot een climax komt. De bovennatuurlijke elementen - de typisch Engelse spoken en geesten- vervalsen die lang uitgesmeerde dreiging. Op geen enkel moment heb ik moeten beven of rillen, er kwam enkel een zucht… van teleurstelling.