Sentiment

Met tien veelgeprezen en nog meer veelgelezen delen in de Helen Grace-serie kon de Britse schrijver M. J. Arlidge op zijn lauweren gaan rusten, een nieuw hoofdpersonage creëren of nog meer standalones gaan schrijven. Hij heeft ervoor gekozen Helen Grace in een elfde avontuur te doen belanden: Kom eens gauw. Als Grace-fan kan ik daar blij om zijn, als thrillerlezer ben ik bang dat dit het boek te veel is.

Jawel, het plot is weer indrukwekkend. Een onbekende pleegt de ene gruwelmoord na de andere, motief onbekend. Helens baas bij het team moordzaken in Southampton wacht op het kleinste foutje om haar te kunnen ontslaan. De kwaadaardige psychiater Blythe uit deel 10 stuurt een moordenaar op haar af. Haar vriendin en brigadier Charlie Brooks, is verstrooid, moe en ongelukkig. Haar ex-vriend en ontslagen rechercheur Joseph Hudson maakt haar het leven lastig. Journalist en vijand Granita maakt haar het leven nog lastiger.

Ingrediënten te over voor een huiveringwekkend goede thriller, zoals we die van Arlidge gewend zijn. Helaas heeft die er een sausje over gegoten waardoor het boek steeds zwaarder op de maag komt te liggen: goedkoop sentiment. De nieuwe rechercheur heeft geen verloofde, maar een ‘lieve’ verloofde, nergens wordt ze zonder dat woordje vernoemd. Chef Peters ‘wordt verteerd’ door woede en haat, de ene droevige mijmering over het einde van een huwelijk volgt de volgende quasi-filosofische bedenking over overspel of andere relatieproblemen in hoog tempo op. Heel passend voor een Lucinda Riley- of Karen Rosethriller, bij Helen Grace past dit te zachte kantje niet. Of had u ooit gedacht dat de echte Helen Grace ooit van haar leven medelijden zou voelen met een seriemoordenaar?

Misschien deert het de Helen Grace fans niet. M. J. Arlidge is en blijft een sterke thrillerschrijver. Kom eens gauw laat echter bij mij een beetje foute nasmaak na. Zou Arlidge het ooit nog goed kunnen maken met Helen?