Het dorp

Wanneer Eline, onderweg voor een opdracht, een klein ongeval heeft, blijft er voor haar niets anders over dan hulp te gaan zoeken in Koolbeke. Al op de overzetboot over de Durme merkt ze dat het er in Koolbeke iets anders aan toe gaat dan ze gewoon is. Alhoewel ze al snel onderdak vindt bij Sylvia in herberg ‘De koolputten’ voelt ze zich niet welkom in het bijzondere dorp. De mensen die er wonen vormen een hechte gemeenschap en zijn heel gelovig. De wil van de dominee is dan ook wet in Koolbeke. Doordat het dorp zo geïsoleerd is van de buitenwereld lijden vele inwoners aan het erfelijke Kolbe-syndroom. Sylvia’s journalistieke nieuwsgierigheid wordt nog meer geprikkeld wanneer het lichaam van Anna, een jonge, zwangere vrouw uit een beerput wordt gehaald. Wie is zij en wat is er met haar gebeurd?

‘Het dorp’ is opgebouwd uit 4 delen. Het eerste deel gaat over Eline die terechtkomt in Koolbeke en daar geconfronteerd wordt met een voor haar totaal nieuwe wereld. De manier waarop dit deel geschreven is, geeft echt de duistere sfeer van dit dorp weer en zorgt ervoor dat je als lezer opgezogen wordt in het verhaal en de tragiek van het dorp. Bepaalde delen mochten voor mij iets subtieler aangekaart worden, ook dan nog zou duidelijk zijn hoe schrijnend de situatie in Koolbeke is voor bepaalde bewoners.
Deel 2 gaat over Hugo, een man uit de medicijnsector, die wel in verband is gebracht met het eerste deel, maar toch voor een groot deel een aparte, doch meestal interessante, verhaallijn krijgt. We maken hier uitgebreid kennis met hem. Ook hier weer slaagt de auteur erin om de karakters goed te typeren.
Deel 3 gaat over Lea, de vrouw van Hugo. Hierin komen plots vele zaken aan het licht op een ietwat onwaarschijnlijke manier.
In het vierde en laatste deel zijn we plots 3 jaar later en wordt er een recapitulatie gemaakt van wat in de vorige delen gepasseerd is. Er worden ook nog een paar nieuwe elementen aangebracht die niet echt nodig zijn en ook een beetje ongeloofwaardig overkomen, terwijl andere zaken als losse eindjes achterblijven.

Dat Belinda Aebi een vlotte pen heeft, mag duidelijk zijn. Het boek leest als een trein. En ondanks het feit dat de sfeer van het eerste deel nadien verdwijnt en de verhaallijnen toch wat uit mekaar lopen, heb ik dit boek met plezier gelezen.