Draai om de oren

Het was die dag niet mijn bedoeling om een boek mee te nemen, ik was in de bieb om iemand anders te helpen een boek te kiezen. Maar die ander kreeg al snel de smaak te pakken van het kijken en kiezen en het boek van Özcan Akyol lag daar zo uitdagend, met zijn helderrode cover. Ik pakte het op, begon te lezen en las door terwijl we naar de balie liepen, ik las door toen we de boeken op onze kaart zetten, ik las door terwijl we naar buiten liepen.

Het betoog greep me stevig beet: waarom onderscheiden we niet-lezers en lezers, waarbij de eerste groep leest, maar niet de boeken die ze heuren te lezen. Ja, waarom is dat eigenlijk? Lees je wel als je een boek van Wolkers beet hebt en niet als je al nachten ronddwaalt in de wereld van Lucinda Riley? 'Ontlezing in Nederland'

Özcan Akyol schrijft een vlammend betoog over leesbevordering en boekwinkels, uitgevers en literaire auteurs die beter hun best moeten doen om de aansluiting met het publiek te vinden. Het betoog zwalkt soms wijd uit en regelmatig denk ik: zie je niet wat over het hoofd?

Maar al het zwalken leidt toch elke keer terug naar het punt wat gemaakt moet worden: doe minder snobistisch over literatuur en laat het meer om het plezier in lezen gaan. En net als ik denk: 'nou vergeet je helemaal dat vrouwen bestaan' of 'er zijn toch echt mensen die het geduld niet hebben voor een boek' wordt ook dat onderwerp behandeld.

Het boek is klein, overzichtelijk, uitstekend geschreven, het maakt je kwaad en het laat je instemmend knikken. Draag je leesbevordering een warm hart toe of schrijf je zelf en raak je wel eens kwijt waar je dat nou eigenlijk voor doet, lees 'Generaal zonder leger'.