Een boek dat in je hoofd en je hart kruipt

Middernacht in een hoog woud, stijf perkamentpapier, een vleugje hars. Zo ruikt de baas van Morgen. Eeuwen liepen ze samen over de aarde, al meer dan een eeuw zijn ze gescheiden. Morgen heeft het geschopt van geliefde metgezel tot straathond.

Stap voor stap vertelt Morgen hoe het allemaal zo gekomen is. Waarom hij altijd de kathedraal van Venetië in het oog houdt. Hoe onrustig hij wordt als hij de kerk niet ziet. Hoe het komt dat hij zo lang leeft. Wie zijn vijand is, die altijd op de achtergrond aanwezig lijkt.

Dan, na 126 jaar wachten, een spoor van de baas. Of niet? Zo vlug als het kwam, vervloog het weer. De vraag of Morgen zijn geliefde baasje ooit nog zal zien en of het dan zal zijn zoals vroeger houdt de lezer pagina na pagina in de ban.

Beschrijft dit boek een onvergetelijke historische reis door Europa? Nauwelijks, al worden voldoende bijzondere gebeurtenissen en mensen aangestipt. Is het een boek over loyaliteit, moed en doorzettingsvermogen? Zeker. Over goed en kwaad, over hoop en verlies? Absoluut.

Morgen is geen gewone hond en ‘Mijn naam is Morgen’ is geen gewoon boek. De eerste pagina’s irriteerde het me dat Morgen een hond was die zich wat mij betrof niet voldoende als hond gedroeg. Toch las ik door, ik kon het niet wegleggen. De opbouw van het verhaal is speels en nieuwsgierig makend, het einde is verrassend en vol.

Een boek om van te houden. Dat ik meteen van de laatste pagina terugging naar de eerste om het verhaal nog eens te lezen, zegt alles.