Gemiste kansen

In een serie van 25 korte verhalen, waarin telkens een object of gevoel beschrijft wat geobserveerd is rondom de dood van Elizabeth, wordt het verhaal van de woongroep 'klank en licht' beschreven. Leren leven van licht en lucht blijkt niet zo eenvoudig te zijn als de ademhalisten van deze wereld doen voorkomen. Inzichtelijk wordt hoe je jezelf kan terugvinden in een sekte en hoe moeilijk het kan zijn om er dan weer uit te stappen ook al heb je nog zoveel honger.

Bijzonder boek, bijzondere vorm, bijzonder onderwerp. en dan is het toch jammer dat er niet meer uitgehaald is, en soms te veel. 'Wij zijn het verhaal' vond ik ronduit jammer, als toevoeging, het mepte me volledig uit de roman en ik kon niet anders denken dan: wilde Blees zo graag nog een hoofdstuk toevoegen? Waarom koos ze dan niet voor 'Wij zijn de jeans' of 'wij zijn de stem'. ? Was ze daar, toen ze dat schreef, niet overtuigd van haar eigen verhaal?

En juist dat leidde weer tot denken: maar waar is de diepgang dan? Waar staat wie naar de koelkast sluipt en toch eet? Waar staat de geschiedenis van Muriel? Waarom koos Elizabeth voor haar zus en niet voor haar broer? Komt Liesbeth nog tot een conclusie? Hoewel open eindjes prima zijn, als het gaat om het aanzetten tot zelf nadenken, vond ik ze hier te uitbundig aanwezig.

Dat wil niet zeggen dat ik het boek niet haast ademloos heb uitgelezen en dat kwam niet door het onderwerp, maar door de vorm. Wanneer kan je nou ergens lezen wat sigaretten denken? Of hoeveel begrip de geur van sinaasappel heeft voor de omstandigheden van een mens?